Parviz Shahbazi

Ganje Hozour Program #818

برنامه شماره ۸۱۸ گنج حضور

  • Currently 4.26/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
out of 176 votes
Comments (0)

    
Lights off
Sorry, your favorites list is FULL.

Support Ganje Hozour (حمایت از گنج حضور)

Link to this video/audio

Description

برنامه شماره ۸۱۸ گنج حضور

اجرا: پرویز شهبازی



۱۳۹۹ تاریخ اجرا: ۸ ژوئن ۲۰۲۰ - ۲۰ خرداد





مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۴۰۸

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 408, Divan e Shams


آن شنیدی که خَضِر تختهٔ کشتی بشکست؟

تا که کشتی ز کََفِ ظالمِ جَبّار بِرَست*(۱)


خَضِرِ(۲) وقتِ تو عشق است که صوفی ز شکست

صافیَست و مَثَلِ دُرد(۳) به پَستی بنشست


لذّتِ فقر چو بادهست که پستی جویَد

که همه عاشقِ سُجدهست و تواضع سَرِ مَست


تا بدانی که تَکبُّر همه از بیمَزِگیست

پس سزایِ مُتکبِّر سرِ بیذوق بس است


گریهٔ شمع همه شب نَه که از دردِ سَرَست

چون ز سَر رَست همه نور شد، از گریه بِرَست


کَفِ هستی ز سرِ خُمِّ مُدَمَّغ(۴) بروَد

چون بگیرد قَدحِ(۵) بادهٔ جان بر کفِ دست


ماهیا هر چه تو را کامِ دل از بَحر(۶) بجو

طَمعِ خام مَکُن، تا نَخَلد(۷) کام ز شَست


بَحر میغُرَّد و میگوید کِای اُمّتِ آب

راست گویید بر این مایده(۸) کَس را گِله هست؟


دَم به دَم بحرِ دل و امّتِ او در خوش و نوش

در خطابات و مُجاباتِ(۹) بلیاند و اَلَست**(۱۰)


نی در آن بَزم کَس از دردِ دلی سَر بگرفت

نی در آن باغ و چمن پای کَس از خار بِخَست(۱۱)


هله خامش به خموشیت اسیران بِرَهَند

ز خموشانهٔ(۱۲) تو ناطق و خاموش بِجَست(۱۳)


لب فروبند چو دیدی که لبِ بسته یار

دستِ شمشیرزنان را به چه تدبیر بِبَست


* قرآن کریم، سوره کهف(۱۸)، آیه ۸۲-۶۵

Quran, Sooreh Al-Kahf(#18), Line #65-82


فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا.(۶۵)


در آنجا بندهاى از بندگان ما را كه رحمت خويش بر او ارزانى داشته 

بوديم و خود بدو دانش آموخته بوديم، بيافتند.


قَالَ لَهُ مُوسَىٰ هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلَىٰ أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا. (۶۶)


موسى گفتش: آيا با تو بيايم تا از آنچه به تو آموختهاند به من 

كمالى بياموزى؟


قَالَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا. (۶۷)


گفت: تو را شكيب همراهى با من نيست.


وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلَىٰ مَا لَمْ تُحِطْ بِهِ خُبْرًا. (۶۸)


و چگونه در برابر چيزى كه بدان آگاهى نيافتهاى صبر 

خواهى كرد؟


قَالَ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا وَلَا أَعْصِي لَكَ أَمْرًا. (۶۹)


گفت: اگر خدا بخواهد، مرا صابر خواهى يافت آنچنان كه 

در هيچ كارى تو را فرمانى نكنم.


قَالَ فَإِنِ اتَّبَعْتَنِي فَلَا تَسْأَلْنِي عَنْ شَيْءٍ حَتَّىٰ أُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا (٧٠)


گفت: اگر از پى من مىآيى، نبايد كه از من چيزى بپرسى تا من

خود تو را از آن آگاه كنم.

 

فَانْطَلَقَا حَتَّىٰ إِذَا رَكِبَا فِي السَّفِينَةِ خَرَقَهَا ۖ قَالَ أَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ 

أَهْلَهَا لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا إِمْرًا (٧١)


پس به راه افتادند تا به كشتى سوار شدند. كشتى را سوراخ كرد. 

گفت: كشتى را سوراخ مىكنى تا مردمش را غرقه سازى؟ كارى كه 

مىكنى كارى سخت بزرگ و زشت است.



قَالَ أَلَمْ أَقُلْ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا (٧٢)


گفت: نگفتم كه تو را شكيب همراهى با من نيست؟



قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِي بِمَا نَسِيتُ وَلَا تُرْهِقْنِي مِنْ أَمْرِي عُسْرًا (٧٣)


گفت: اگر فراموش كردهام مرا بازخواست مكن و بدين اندازه 

بر من سخت مگير.


فَانْطَلَقَا حَتَّىٰ إِذَا لَقِيَا غُلَامًا فَقَتَلَهُ قَالَ أَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً بِغَيْرِ 

نَفْسٍ لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا نُكْرًا (۷۴)


و رفتند تا به پسرى رسيدند، او را كشت، موسى گفت: آيا جان 

پاكى را بىآنكه مرتكب قتلى شده باشد مىكشى؟ مرتكب كارى زشت گرديدى.


قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا (۷۵)


گفت: نگفتم كه تو را شكيب همراهى با من نيست؟


قَالَ إِنْ سَأَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍ بَعْدَهَا فَلَا تُصَاحِبْنِي ۖ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَدُنِّي عُذْرًا (۷۶)


گفت: اگر از اين پس از تو چيزى پرسم با من همراهى مكن،

كه از جانب من معذور باشى.


فَانْطَلَقَا حَتَّىٰ إِذَا أَتَيَا أَهْلَ قَرْيَةٍ اسْتَطْعَمَا أَهْلَهَا فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمَا

فَوَجَدَا فِيهَا جِدَارًا يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقَامَهُ ۖ قَالَ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْرًا (٧٧)


پس برفتند تا به دهى رسيدنداز مردم آن ده طعامى خواستند.

از ميزبانيشان سر برتافتندآنجا ديوارى ديدند كه نزديك بود فرو ريزد.

ديوار را راست كردموسى گفتكاش در برابر اين كار مزدى مىخواستى.


قَالَ هَٰذَا فِرَاقُ بَيْنِي وَبَيْنِكَ ۚ سَأُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا (٧٨)


گفت: اكنون زمان جدايى ميان من و توست و تو را از راز آن كارها 

كه تحملشان را نداشتى آگاه مىكنم:


أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا وَكَانَ

وَرَاءَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا (٧٩)


اما آن كشتى از آنِ بينوايانى بود كه در دريا كار مىكردند. خواستم 

معيوبش كنم، زيرا در آن سوترشان پادشاهى بود كه كشتيها را به غصب مىگرفت.


وَأَمَّا الْغُلَامُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَا أَنْ يُرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَكُفْرًا (٨٠)


اما آن پسر، پدر و مادرش مؤمن بودند. ترسيديم كه آن دو را به عصيان و كفر دراندازد.


فَأَرَدْنَا أَنْ يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِنْهُ زَكَاةً وَأَقْرَبَ رُحْمًا (٨١)


خواستيم تا در عوض او پروردگارشان چيزى نصيبشان سازد به پاكى 

بهتر از او و به مهربانى نزديكتر از او.


وَأَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلَامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَكَانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا 

صَالِحًا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ ۚ وَمَا فَعَلْتُهُ 

عَنْ أَمْرِي ۚ ذَٰلِكَ تَأْوِيلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا (٨٢)


اما ديوار از آنِ دو پسر يتيم از مردم اين شهر بود. در زيرش گنجى بود، از آنِ 

پسران، پدرشان مردى صالح بود. پروردگار تو مىخواست آن دو به حد رشد رسند 

و گنج خود را بيرون آرند. و من اين كار را به ميل خود نكردم. رحمت پروردگارت بود. 

اين است راز آن سخن كه گفتم: تو را شكيب آن نيست.


** قرآن کریم، سوره اعراف(۷)، آیه ۱۷۲

Quran, Sooreh Al-A'rraf(#7), Line #172


« وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ 

بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ ۛ شَهِدْنَا ۛ أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَٰذَا غَافِلِينَ.» 


« و پروردگار تو از پشت بنىآدم فرزندانشان را بيرون آورد. و آنان را بر خودشان 

گواه گرفت و پرسيد: آيا من پروردگارتان نيستم؟ گفتند: آرى، گواهى مىدهيم. تا 

در روز قيامت نگوييد كه ما از آن بىخبر بوديم.»


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۵۷۷

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 577, Divan e Shams


چو ما اندر میان آییم، او از ما کَران گیرد(۱۴)

چو ما از خود کران گیریم، او اندر میان باشد


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۲۰۷

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 207, Divan e Shams


سجده کُنم من ز جان، روی نَهَم من به خاک

گویم ازینها همه عشقِ فلانی مرا


عمرِ ابد پیشِ من هست زمانِ وصال

زانکه نَگُنجد دَرو هیچ زمانی مرا


عمر اَوانیست(۱۵) و وصل شربتِ صافی در آن

بی تو چه کار آیَدَم رنجِ اوانی مرا؟


بیست هزار آرزو بود مرا پیش ازین

در هَوَسش خود نماند هیچ اَمانی(۱۶) مرا


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۸۳۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #1830


گفت طوطی: کو به فِعْلَم پَند داد

که: رَها کُن لُطْفِ آواز و وِداد(۱۷)


زآنکه آوازت تو را در بند کرد

خویشتن، مُرده پیِ این پند کرد


یعنی: ای مطرب شده با عام و خاص

مُرده شو چون من، که تا یابی خلاص


دانه باشی، مرغکانت بر چنند

غنچه باشی، کودکانت بر کَنند


دانه پنهان کن، بکلی دام شو

غنچه پنهان کن، گیاهِ بام(۱۸) شو


هر که داد او، حُسنِ خود را در مَزاد(۱۹)

صد قضایِ بَد، سویِ او رُو نهاد


حیله ها و خشم ها و رَشک ها

بر سرش ریزد چو آب از مَشک ها


دشمنان، او را ز غیرت میدَرند

دوستان هم، روزگارش میبَرند


آنکه غافل بود از کشت و بهار

او چه داند قیمتِ این روزگار؟


در پناهِ لطفِ حق باید گریخت

کو هزاران لطف، بر ارواح ریخت


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۸۱۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #1819


دوست دارد یار، این آشفتگی

کوشش بیهوده به از خفتگی


آنکه او شاه است، او بی کار نیست

ناله، از وی طُرفه(۲۰)، کو بیمار نیست


بهر این فرمود رحمان ای پسر:

کُلُّ یَومٍ هُوَ فِی شَأن ای پسر


ای پسر معنوی، برای همین است که حضرت رحمان 

فرمود: او در هر روز به کاری است.


اندرین ره، میتراش و میخراش

تا دم آخر، دمی فارغ مباش


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۹۷۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #3, Line #979


در طلب زن دایماً تو هر دو دست

که طلب در راه، نیکو رهبر است


لنگ و لوک(۲۱) و خفته شکل(۲۲) و بیادب

سوی او میغیژ(۲۳) و او را میطلب


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۸۲۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #1823


تا دَمِ آخِر، دَمی آخِر بُوَد

که عِنایَت با تو صاحِبسِرْ بُوَد


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۳۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #236


گر خِضر در بَحر کشتی را شکست

صد درستی در شکستِ خِضر هست


وَهمِ موسی با همه نور و هنر

شد از آن مَحجوب(۲۴)، تو بی پَر، مَپَر


آن گُلِ سرخ است تو خونش مَخوان

مَستِ عقل است او، تو مجنونش مَخوان


گر بُدی خونِ مسلمان، کامِ او

کافرم گر بُردمی من، نامِ او


میبلرزد عَرش از مَدحِ(۲۵) شَقی(۲۶)*

بدگُمان گردد ز مدحش مُتَّقی(۲۷)


شاه بود و شاهِ بس آگاه بود

خاص بود و خاصهٔ الله بود


آن کسی را کِش چنین شاهی کُشَد

سویِ بخت و بهترین جاهی کَشَد


گر ندیدی سودِ او در قهرِ او

کی شدی آن لطفِ مُطلَق، قَهرجُو


بچّه میلرزد از آن نیشِ حَجام(۲۸)

مادرِ مُشفِق(۲۹) در آن غم، شادکام


نیمْ جان(۳۰) بِستانَد و صَد جان دهد

آنکه در وَهمَت(۳۱) نیاید، آن دهد**


تو قیاس از خویش میگیری ولیک

دُورِ دُور افتادهای، بنگر تو نیک


* حدیث


« اِذا مُدِحَ الْفاسِقُ غَضِبَ الرَّبُّ وَاهْتَزَّ لِذلِکَ الْعَرْشُ.ً»


« هر گاه شخص تبهکار مورد ستایش قرار گیرد، خداوند 

خشم آرَد و از خشم او عرش بلرزد.»


** حدیث


« أعْدَدْتُ لِعِبادِىَ الصَّالِحِينَ ما لا عَيْنٌ رَأَتْ، ولا أُذُنٌ سَمِعَتْ، 

وَلا خَطَرَ علَى قَلْبِ بَشَرٍ.»


« برای بندگان شایسته ام چنان پاداشی فراهم آرم که نه 

چشمی آنرا دیده و نه گوشی آنرا شنیده و نه بر قلب احدی 

از آدمیان خطور کرده است.»


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۲۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #225


آنکه از حق یابَد او وحی و جواب*

هرچه فرماید بُوَد عینِ صَواب(۳۲)


آنکه جان بخشد اگر بُکْشَد، رَواست

نایب است و دستِ او دستِ خداست


همچو اسماعیل، پیشش سَر بِنه

شاد و خندان پیشِ تیغش جان بده


تا بمانَد جانْت خندان تا اَبَد

همچو جانِ پاک احمد با اَحَد

 

* قرآن کریم، سوره فتح(۴۸)، آیه ۱۰

Quran, Sooreh Al-Fath(#48), Line #10


« إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ ۚ فَمَنْ نَكَثَ 

فَإِنَّمَا يَنْكُثُ عَلَىٰ نَفْسِهِ ۖ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا.»


« آنان كه با تو بيعت مىكنند جز اين نيست كه با خدا بيعت مىكنند. 

دست خدا بالاى دستهايشان است. و هر كه بيعت را بشكند، به زيان 

خود شكسته است. و هر كه بدان بيعت كه با خدا بسته است وفا كند، 

او را مزدى كرامند دهد.»


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۷۱۱

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5, Line #711


جان فدا کردن برای صید غیر

کفر مطلق دان و نومیدی ز خیر


هین مشو چون قند پیش طوطیان

بلک زهری شو شو آمن از زیان


یا برای شادباشی(۳۳) در خطاب

خویش چون مردار کن پیش کِلاب(۳۴)


پس خِضر کَشتی برای این شکست

تا که آن کشتی ز غاصِب(۳۵) باز رَست


فَقر، فَخْری(۳۶) بهر آن آمد سَنی(۳۷)

تا ز طَمّاعان(۳۸) گُریزم در غَنی


گنجها را در خرابی زآن نَهند

تا ز حرصِ اهلِ عُمران(۳۹) وا رَهند


پَر نَتانی کَند، رَو خلوت گُزین

تا نگردی جمله خرجِ آن و این


زآنکه تو هم لقمهای، هم لقمهخوار

آکِل(۴۰) و مأکولی(۴۱) ای جان هوشدار


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۳۰۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #306


راهِ جان، مر جسم را ویران کند

بعد از آن ویرانی، آبادان کند


کَرد ویران، خانه بهرِ گنجِ زر

وز همان گَنجَش کُند مَعمورتَر(۴۲)


آب را بُبْرید و جُو را پاک کرد

بعد از آن در جُو روان کرد آبِ خَورد


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۳۶۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5, Line #1366


ای بسا سرمست نار و نارجو

خویشتن را نور مطلق داند او


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۳۲۱۷

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #3217


گرچه خود را بس شکسته بیند او

آب صافی دان و سرگین(۴۳) زیر جو


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۳۰۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #309


پوست را بشکافت و پیکان را کشید

پوستِ تازه بعد از آنَش بَردمید(۴۴)


قلعه ویران کرد و از کافر سِتَد(۴۵)

بعد از آن بَرساختش صد بُرج و سَد


کارِ بیچون را که کیفیت نهد؟

اینکه گفتم هم ضرورت میدهد


گَه چنین بنماید و گَه ضِدِّ این

جُز که حیرانی نباشد کارِ دین


نَی چنان حیران که پشتش سویِ اوست

بل چنان حیران و غرق و مستِ دوست



آن یکی را رویِ او شد سویِ دوست

وآن یکی را رویِ او خود، رویِ اوست


رویِ هر یک مینگر، میدار پاس

بوکه(۴۶) گَردی تو ز خدمت، رُوشناس


چون بسی ابلیسِ آدمْرُوی هست

پس بهر دستی نشاید داد دست


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۱۶۳۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4, Line #1633


در جهان هر چیز چیزی میکَشَد

کفر کافر را و مُرشِد را رَشَد(۴۷)


کَهربا هم هست و مغناطیس هست

تا تو آهن، یا کَهی، آیی به شَست(۴۸)


بُرد مغناطیست، ار تو آهنی

ور کَهی، بر کهربا بر میتَنی


آن یکی چون نیست با اَخیار(۴۹)، یار

لاجَرَم شد پهلویِ فُجّار(۵۰)، جار(۵۱)


هست موسی، پیشِ قِبطی(۵۲) بس ذَمیم(۵۳)

هست هامان، پیشِ سِبطی(۵۴) بس رَجیم(۵۵)


جانِ هامان جاذبِ قِبطی شده

جانِ موسی طالبِ سِبطی شده


مِعدهٔ خر کَه کَشد در اِجتِذاب(۵۶)

معدهٔ آدم جَذوبِ(۵۷) گندم آب


گر تو نشناسی کسی را از ظَلام(۵۸)

بنگر او را کُوش سازیده ست امام


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۸۴۲

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5, Line #842


زین بدن اندر عذابی ای بشر

مرغِ روحت بسته با جنسی دگر 





(۱) رَستن: رها شدن، خلاص شدن

(۲) خَضِر: سبز، جای بسیار سبزناک

(۳) دُرد: آنچه از مایعات خصوصاً شراب تهنشین شود و در ته ظرف جا بگیرد، لِرد.

(۴) مُدَمَّغ: کسی که به مغزش آسیب رسیده باشد، احمق

(۵) قَدح: کاسه بزرگ، پیاله

(۶) بَحردریا

(۷) خَلیدن: فرورفتن چیزی باریک و نوکتیز، مانند خار، سوزن، یا سیخ در بدن یا چیز دیگر.

(۸) مایده: خوردنی، خوان، سفره

(۹مُجاباتشعرهایی که شاعری در جواب شعر شاعر دیگر سروده باشد.

(۱۰) اَلَستازل، زمانی که ابتدا ندارد.

(۱۱) خَستن: زخمی شدن، آزرده شدن

(۱۲) خموشانه: حالت سکوت و خاموشی

(۱۳) جَستن: خیز کردن، رهایی یافتن

(۱۴) کران جستن: دوری گزیدن از خلق، گوشه گرفتن.

(۱۵) اوانی: جمعِ آنیه و اِناء به معنی ظروف و آبدانها

(۱۶) امانی: جمعِ اُمنیَّه به معنی امیدها و آرزوها.

(۱۷) وِداد: دوستی و محبت

(۱۸) گیاهِ بام: کنایه از کسی یا چیزی که مورد توجه نباشد.

(۱۹) مَزاد: به معنی مزایده و به معرض فروش نهادن است.

(۲۰) طُرفه: شگفتی آور، عجیب

(۲۱) لوک: آن که به زانو و دست راه رود از شدت ضعف و سستی، عاجزی و زبونی

(۲۲) خفته: خوابیده، خمیده

(۲۳) غیژیدن: خزیدن، چهار دست و پا مانند کودکان راه رفتن، به روی زانو نشسته راه رفتن

(۲۴) مَحجوب: در پرده پوشیده شده، پنهان

(۲۵) مَدح: ستایش

(۲۶) شَقیّ: ظالم، ستمگر، بدبخت

(۲۷) مُتَّقیبا تقوا، پرهیزگار و پارسا 

(۲۸) حَجّام: حجامت کننده

(۲۹) مُشفِق: مهربان، دلسوز

(۳۰) نیمْجان: جان انسانی که بر اثر مجاهدت و تربیت درست به نور

معرفت روشن نگشته و به مراتب کمال نرسیده استجانی خسته و فرسوده.

(۳۱) وَهم: خیال، تصوّر، گمان

(۳۲) صَواب: راستی و درستی، حقّ

(۳۳) شادباش: کلمه تحسین به جای تبریک و تهنیت. امر به شاد بودن یعنی خوش باش، آفرین

(۳۴) کِلاب: سگان، جمع کَلب

(۳۵) غاصِب: غصب کننده، ستمگر

(۳۶) فَخر: مایه افتخار و سربلندی

(۳۷) سَنی: عالی مرتبه، والا، رفیع

(۳۸) طَمّاع: حریص، پر طمع، آزمند

(۳۹) اهل عُمران: مردم دنیا پرست

(۴۰) آکِل: خورنده 

(۴۱) ماکول: خورده شده

(۴۲) مَعمور: تعمیر شده، آباد شده

(۴۳) سرگین: مدفوع چهارپایان

(۴۴) بَردمیدن: روییدن و سبز شدن

(۴۵) ستاندن: گرفتن چیزی از کسی

(۴۶بوکه: شاید، مگر

(۴۷) رَشَد: هدایت، به راه راست رفتن

(۴۸) شَست: قلاب ماهیگیری، دام

(۴۹) اَخیار: جمع خَیِّر، برگزیدگان، نیکوتران

(۵۰) فُجّار: تباهکاران، جمعِ فاجِر

(۵۱) جار: همسایه، جمع: جیران

(۵۲) قِبطی: قوم فرعون

(۵۳) ذَمیم: نکوهیده، زشت، ناپسند

(۵۴) سِبطی: قوم موسی

(۵۵) رَجیم: مطرود، ملعون

(۵۶) اِجتِذاب: جذب کردن، به سوی خود کشیدن

(۵۷) جَذوب: بسیار کَشنده، بسیار جذب کننده

(۵۸) ظَلام: تاریکی

************************

تمام اشعار برنامه بر اساس فرمت سایت گنج نما برای جستجوی آسان


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۴۰۸

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 408, Divan e Shams


آن شنیدی که خضر تختهٔ کشتی بشکست

تا که کشتی ز کَف ظالم جبار برست*


خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکست

صافیست و مثل درد به پستی بنشست


لذت فقر چو بادهست که پستی جوید

که همه عاشق سجدهست و تواضع سر مست


تا بدانی که تکبر همه از بیمزگیست

پس سزای متکبر سر بیذوق بس است


گریه شمع همه شب نه که از درد سرست

چون ز سر رست همه نور شد از گریه برست


کف هستی ز سر خم مدمغ برود

چون بگیرد قَدح باده جان بر کف دست


ماهیا هر چه تو را کام دل از بحر بجو

طمع خام مکن تا نخلد کام ز شست


بحر میغرد و میگوید کای امت آب

راست گویید بر این مایده کس را گله هست


دم به دم بحر دل و امت او در خوش و نوش

در خطابات و مجابات بلیاند و الست**


نی در آن بزم کس از درد دلی سر بگرفت

نی در آن باغ و چمن پای کس از خار بخست


هله خامش به خموشیت اسیران برهند

ز خموشانه تو ناطق و خاموش بجست


لب فروبند چو دیدی که لب بسته یار

دست شمشیرزنان را به چه تدبیر ببست


* قرآن کریم، سوره کهف(۱۸)، آیه ۶۹-۶۵

Quran, Sooreh Al-Kahf(#18), Line #65-69


فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا.(۶۵)


در آنجا بندهاى از بندگان ما را كه رحمت خويش بر او ارزانى داشته 

بوديم و خود بدو دانش آموخته بوديم، بيافتند.


قَالَ لَهُ مُوسَىٰ هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلَىٰ أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا. (۶۶)


موسى گفتش: آيا با تو بيايم تا از آنچه به تو آموختهاند به من 

كمالى بياموزى؟


قَالَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا. (۶۷)


گفت: تو را شكيب همراهى با من نيست.


وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلَىٰ مَا لَمْ تُحِطْ بِهِ خُبْرًا. (۶۸)


و چگونه در برابر چيزى كه بدان آگاهى نيافتهاى صبر 

خواهى كرد؟


قَالَ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا وَلَا أَعْصِي لَكَ أَمْرًا. (۶۹)


گفت: اگر خدا بخواهد، مرا صابر خواهى يافت آنچنان كه 

در هيچ كارى تو را فرمانى نكنم.


* قرآن کریم، سوره کهف(۱۸)، آیه ۷۶-۷۱

Quran, Sooreh Al-Kahf(#18), Line #71-76

 

فَانْطَلَقَا حَتَّىٰ إِذَا رَكِبَا فِي السَّفِينَةِ خَرَقَهَا ۖ قَالَ أَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ 

أَهْلَهَا لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا إِمْرًا (٧١)


پس به راه افتادند تا به كشتى سوار شدند. كشتى را سوراخ كرد. 

گفت: كشتى را سوراخ مىكنى تا مردمش را غرقه سازى؟ كارى كه 

مىكنى كارى سخت بزرگ و زشت است.


قَالَ أَلَمْ أَقُلْ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا (٧٢)


گفت: نگفتم كه تو را شكيب همراهى با من نيست؟



قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِي بِمَا نَسِيتُ وَلَا تُرْهِقْنِي مِنْ أَمْرِي عُسْرًا (٧٣)


گفت: اگر فراموش كردهام مرا بازخواست مكن و بدين اندازه 

بر من سخت مگير.


فَانْطَلَقَا حَتَّىٰ إِذَا لَقِيَا غُلَامًا فَقَتَلَهُ قَالَ أَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً بِغَيْرِ 

نَفْسٍ لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا نُكْرًا (۷۴)


و رفتند تا به پسرى رسيدند، او را كشت، موسى گفت: آيا جان 

پاكى را بىآنكه مرتكب قتلى شده باشد مىكشى؟ مرتكب كارى زشت گرديدى.


قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا (۷۵)


گفت: نگفتم كه تو را شكيب همراهى با من نيست؟


قَالَ إِنْ سَأَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍ بَعْدَهَا فَلَا تُصَاحِبْنِي ۖ قَدْ بَلَغْتَ 

مِنْ لَدُنِّي عُذْرًا (۷۶)


گفت: اگر از اين پس از تو چيزى پرسم با من همراهى 

مكن، كه از جانب من معذور باشى.


* قرآن کریم، سوره کهف(۱۸)، آیه ۸۲-۷۸

Quran, Sooreh Al-Kahf(#2), Line #78-82


قَالَ هَٰذَا فِرَاقُ بَيْنِي وَبَيْنِكَ ۚ سَأُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا (٧٨)


گفت: اكنون زمان جدايى ميان من و توست و تو را از راز آن كارها 

كه تحملشان را نداشتى آگاه مىكنم:


أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا وَكَانَ

وَرَاءَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا (٧٩)


اما آن كشتى از آنِ بينوايانى بود كه در دريا كار مىكردند. خواستم 

معيوبش كنم، زيرا در آن سوترشان پادشاهى بود كه كشتيها را به غصب مىگرفت.


وَأَمَّا الْغُلَامُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَا أَنْ يُرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَكُفْرًا (٨٠)


اما آن پسر، پدر و مادرش مؤمن بودند. ترسيديم كه آن دو را به عصيان و كفر دراندازد.


فَأَرَدْنَا أَنْ يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِنْهُ زَكَاةً وَأَقْرَبَ رُحْمًا (٨١)


خواستيم تا در عوض او پروردگارشان چيزى نصيبشان سازد به پاكى 

بهتر از او و به مهربانى نزديكتر از او.


وَأَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلَامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَكَانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا 

صَالِحًا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ ۚ وَمَا فَعَلْتُهُ 

عَنْ أَمْرِي ۚ ذَٰلِكَ تَأْوِيلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا (٨٢)


اما ديوار از آنِ دو پسر يتيم از مردم اين شهر بود. در زيرش گنجى بود، از آنِ 

پسران، پدرشان مردى صالح بود. پروردگار تو مىخواست آن دو به حد رشد رسند 

و گنج خود را بيرون آرند. و من اين كار را به ميل خود نكردم. رحمت پروردگارت بود. 

اين است راز آن سخن كه گفتم: تو را شكيب آن نيست.


** قرآن کریم، سوره اعراف(۷)، آیه ۱۷۲

Quran, Sooreh Al-A'rraf(#7), Line #172


« وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ 

بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ ۛ شَهِدْنَا ۛ أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَٰذَا غَافِلِينَ.» 


« و پروردگار تو از پشت بنىآدم فرزندانشان را بيرون آورد. و آنان را بر خودشان 

گواه گرفت و پرسيد: آيا من پروردگارتان نيستم؟ گفتند: آرى، گواهى مىدهيم. تا 

در روز قيامت نگوييد كه ما از آن بىخبر بوديم.»


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۵۷۷

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 577, Divan e Shams


چو ما اندر میان آییم او از ما کران گیرد

چو ما از خود کران گیریم او اندر میان باشد


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۲۰۷

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 207, Divan e Shams


سجده کنم من ز جان روی نهم من به خاک

گویم ازینها همه عشق فلانی مرا


عمر ابد پیش من هست زمان وصال

زانکه نگنجد درو هیچ زمانی مرا


عمر اوانیست و وصل شربت صافی در آن

بی تو چه کار آیدم رنج اوانی مرا


بیست هزار آرزو بود مرا پیش ازین

در هوسش خود نماند هیچ امانی مرا


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۸۳۱

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #1831


گفت طوطی کو به فعلم پند داد

که رها کُن لطف آواز و وداد


زآنکه آوازت تو را در بند کرد

خویشتن مرده پی این پند کرد


یعنی ای مطرب شده با عام و خاص

مرده شو چون من که تا یابی خلاص


دانه باشی مرغکانت بر چنند

غنچه باشی کودکانت بر کنند


دانه پنهان کن بکلی دام شو

غنچه پنهان کن گیاه بام شو


هر که داد او حسن خود را در مزاد

صد قضای بد سوی او رو نهاد


حیله ها و خشم ها و رشک ها

بر سرش ریزد چو آب از مشک ها


دشمنان او را ز غیرت میدرند

دوستان هم روزگارش میبرند


آنکه غافل بود از کشت و بهار

او چه داند قیمت این روزگار


در پناه لطف حق باید گریخت

کو هزاران لطف بر ارواح ریخت


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۸۱۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #1819


دوست دارد یار این آشفتگی

کوشش بیهوده به از خفتگی


آنکه او شاه است او بی کار نیست

ناله از وی طرفه کو بیمار نیست


بهر این فرمود رحمان ای پسر

کل یوم هو فی شأن ای پسر


ای پسر معنوی، برای همین است که حضرت رحمان 

فرمود: او در هر روز به کاری است.


اندرین ره میتراش و میخراش

تا دم آخر دمی فارغ مباش


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۹۷۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #3, Line #979


در طلب زن دایما تو هر دو دست

که طلب در راه نیکو رهبر است


لنگ و لوک و خفته شکل و بیادب

سوی او میغیژ و او را میطلب


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۸۲۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #1823


تا دم آخر دمی آخر بود

که عنایت با تو صاحبسر بود


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۳۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #236


گر خضر در بحر کشتی را شکست

صد درستی در شکست خضر هست


وهم موسی با همه نور و هنر

شد از آن محجوب تو بی پر مپر


آن گل سرخ است تو خونش مخوان

مست عقل است او تو مجنونش مخوان


گر بدی خون مسلمان کام او

کافرم گر بردمی من نام او


میبلرزد عرش از مدح شقی*

بدگمان گردد ز مدحش متقی


شاه بود و شاه بس آگاه بود

خاص بود و خاصه الله بود


آن کسی را کش چنین شاهی کشد

سوی بخت و بهترین جاهی کشد


گر ندیدی سود او در قهر او

کی شدی آن لطف مطلق قهرجو


بچه میلرزد از آن نیش حجام

مادر مشفق در آن غم شادکام


نیم جان بستاند و صد جان دهد

آنکه در وهمت نیاید آن دهد**


تو قیاس از خویش میگیری ولیک

دور دور افتادهای بنگر تو نیک


* حدیث


« اِذا مُدِحَ الْفاسِقُ غَضِبَ الرَّبُّ وَاهْتَزَّ لِذلِکَ الْعَرْشُ.ً»


« هر گاه شخص تبهکار مورد ستایش قرار گیرد، خداوند 

خشم آرَد و از خشم او عرش بلرزد.»


** حدیث


« أعْدَدْتُ لِعِبادِىَ الصَّالِحِينَ ما لا عَيْنٌ رَأَتْ، ولا أُذُنٌ سَمِعَتْ، 

وَلا خَطَرَ علَى قَلْبِ بَشَرٍ.»


« برای بندگان شایسته ام چنان پاداشی فراهم آرم که نه 

چشمی آنرا دیده و نه گوشی آنرا شنیده و نه بر قلب احدی 

از آدمیان خطور کرده است.»


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۲۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #225


آنکه از حق یابد او وحی و جواب*

هرچه فرماید بود عین صواب


آنکه جان بخشد اگر بکشد رواست

نایب است و دست او دست خداست


همچو اسماعیل پیشش سر بنه

شاد و خندان پیش تیغش جان بده


تا بماند جانت خندان تا ابد

همچو جان پاک احمد با احد

 

* قرآن کریم، سوره فتح(۴۸)، آیه ۱۰

Quran, Sooreh Al-Fath(#48), Line #10


« إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ ۚ فَمَنْ نَكَثَ 

فَإِنَّمَا يَنْكُثُ عَلَىٰ نَفْسِهِ ۖ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا.»


« آنان كه با تو بيعت مىكنند جز اين نيست كه با خدا بيعت مىكنند. 

دست خدا بالاى دستهايشان است. و هر كه بيعت را بشكند، به زيان 

خود شكسته است. و هر كه بدان بيعت كه با خدا بسته است وفا كند، 

او را مزدى كرامند دهد.»


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۷۱۱

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5, Line #711


جان فدا کردن برای صید غیر

کفر مطلق دان و نومیدی ز خیر


هین مشو چون قند پیش طوطیان

بلک زهری شو شو آمن از زیان


یا برای شادباشی در خطاب

خویش چون مردار کن پیش کلاب


پس خضر کشتی برای این شکست

تا که آن کشتی ز غاصب باز رست


فقر فخری بهر آن آمد سنی

تا ز طماعان گریزم در غنی


گنجها را در خرابی زآن نهند

تا ز حرص اهل عمران وا رهند


پر نتانی کند رو خلوت گزین

تا نگردی جمله خرج آن و این


زآنکه تو هم لقمهای هم لقمهخوار

آکل و ماکولی ای جان هوشدار


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۳۰۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #306


راه جان مر جسم را ویران کند

بعد از آن ویرانی آبادان کند


کرد ویران خانه بهر گنج زر

وز همان گنجش کند معمورتر


آب را ببرید و جو را پاک کرد

بعد از آن در جو روان کرد آب خورد


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۳۶۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5, Line #1366


ای بسا سرمست نار و نارجو

خویشتن را نور مطلق داند او


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۳۲۱۷

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #3217


گرچه خود را بس شکسته بیند او

آب صافی دان و سرگین زیر جو


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۳۰۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1, Line #309


پوست را بشکافت و پیکان را کشید

پوست تازه بعد از آنش بردمید


قلعه ویران کرد و از کافر ستد

بعد از آن برساختش صد برج و سد


کار بیچون را که کیفیت نهد

اینکه گفتم هم ضرورت میدهد


گه چنین بنماید و گه ضد این

جز که حیرانی نباشد کار دین


نی چنان حیران که پشتش سوی اوست

بل چنان حیران و غرق و مست دوست



آن یکی را روی او شد سوی دوست

وآن یکی را روی او خود روی اوست


روی هر یک مینگر، میدار پاس

بوکه گردی تو ز خدمت روشناس


چون بسی ابلیس آدمروی هست

پس بهر دستی نشاید داد دست


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۱۶۳۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4, Line #1633


در جهان هر چیز چیزی میکشد

کفر کافر را و مرشد را رشد


کهربا هم هست و مغناطیس هست

تا تو آهن یا کهی آیی به شست


برد مغناطیست ار تو آهنی

ور کهی بر کهربا بر میتنی


آن یکی چون نیست با اخیار یار

لاجرم شد پهلوی فجار جار


هست موسی پیش قبطی بس ذمیم

هست هامان پیش سبطی بس رجیم


جان هامان جاذب قبطی شده

جان موسی طالب سبطی شده


معده خر که کشد در اجتذاب

معده آدم جذوب گندم آب


گر تو نشناسی کسی را از ظلام

بنگر او را کوش سازیده ست امام


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۸۴۲

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5, Line #842


زین بدن اندر عذابی ای بشر

مرغ روحت بسته با جنسی دگر

Tags



Comments

Be the first to comment

Sign in or sign up to post comments.
Parviz Shahbazi
Ganje Hozour Program #818
برنامه شماره ۸۱۸ گنج حضور
Category:
برنامه های تصویری گنج حضور
برنامه های تصویری ۹۰۰ - ۸۰۱
Views: 2,689
Submitted by: admin, Jun 10 2020






حمایت گنج حضور


بیننده عزیز برنامه گنج حضور:

  با سلام و احوالپرسی، با تشکر و قدردانی ازشما که این برنامه را تماشا می کنید، از شما تقاضا  داریم که عضو خانواده گنج حضور شوید و بهر اندازه که می توانید و می خواهید این برنامه و تلویزیون را ،هر ماهه، حمایت مالی کنید. لطفاً به این امر مهم توجه فرمایید که برای ادامه خدمات  فرهنگی این تلویزیون حمایت مالی اشخاصی که از آن استفاده می کنند، ضروری است. این تلویزیون منبع دیگری برای درآمد ندارد. لطفاً تصمیم خود را در این مورد به ایمیل: shahbazi@rapidtest.com اطلاع دهید.


حمایت مالی به روشهای آسان زیر امکان پذیر است:



در صورت لزوم با شماره 001-818-970-3345 (با پرویز شهبازی در آمریکا) و یا 001-818-224-4164 (با نسیبه در آمریکا) تماس بگیرید.


 

   

   
   

    ۱- از طریق کردیت کارت و Paypal







۲- از طریق دادن کردیت کارت خودتان به ما، تا هر ماهه به مقداری که شما می خواهید، بعنوان حق عضویت، چارج شود.



برای اعضا، در صورت درخواست، به شرح زیر CD یا DVD فرستاده خواهد شد.

              برای ساکنان آمریکا و کانادا، حق عضویت حداقل: 

             

                100 $ در ماه برای چهار عدد CD یا DVD

                75 $ در ماه برای سه عدد CD یا DVD

                50 $ در ماه برای دو عدد CD یا DVD

                30 $ در ماه برای یک عدد CD یا DVD

               

                برای ساکنان اروپا و کشور های دیگر 20 $ به مبلغ فوق افزوده خواهد شد.






۳- از طریق فرستادن چک به آدرس زیر: 







Parviz Shahbazi

P.O. Box 745 Woodland Hills, CA

91365 USA. 







               

۴- از طریق فرستادن پول نقد به حساب بانکی گنج حضور، از تمام نقاط دنیا غیر از ایران، یا واریز (Deposit) کردن از نقاط مختلف آمریکا یا کانادا، به شرح  زیر:



 

 

 

WELLS FARGO BANK



6001 Topanga Canyon Blvd
Woodland Hills, CA

91367 USA.

Beneficiary Name: TREASURE OF PRESENCE FOUNDATION, INC.


Account #: 9375957264 Routing: 121000248


Swift #WFBIUS6S

             



۵- از طریق فرستادن پول نقد به حساب بانکی گنج حضور از تمام نقاط ایران به شرح زیر:



 

 
Bank Saderat Iran

    Acc.No. 0215939277000

    Card .No. 6037 6975 5290 5868

    Shahram Sharifzadeh Tadi



    بانک صادرات


    شماره‌ حساب: 0215939277000

   شماره کارت: 6037 6975 5290 5868

    به نام: شهرام شریف زاده طادی