Parviz Shahbazi

Ganje Hozour Program #786

برنامه شماره ۷۸۶ گنج حضور

  • Currently 4.25/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
out of 203 votes
Comments (0)

    
Lights off
Sorry, your favorites list is FULL.

Support Ganje Hozour (حمایت از گنج حضور)

Link to this video/audio

Description

برنامه شماره ۷۸۶ گنج حضور

اجرا: پرویز شهبازی


۱۳۹۸ تاریخ اجرا: ۲۱ اکتبر ۲۰۱۹ - ۳۰ مهر





مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۱۸۵۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 1850, Divan e Shams


چراغِ عالم افروزم نمی‌تابد چنین روشن

عجب، این عیب از چشمست، یا از نور یا روزَن؟


مگر گُم شد سرِ رشته؟ چه شد آن حالِ بگذشته؟

که پوشیده نمی‌ماند در آن حالت سرِ سوزن


خُنُک(١) آن دَم که فَرّاشِ(۲) فَرَشْنا(۳) اندرین مسجد*

درین قندیلِ دل ریزد ز زیتونِ خدا روغن**


دلا، در بوته آتش درآ، مردانه بنشین خوش

که از تأثیرِ این آتش، چنان آیینه شد آهن


چو ابراهیم در آذر درآمد همچو نقدِ زَر

برویید از رُخِ آتش سَمن زار و گل و سوسن***


اگر دل را ازین غوغا، نیاری اندرین سودا

چه خواهی کرد این دل را؟ بیا بنشین، بگو با من


اگر در حلقه مردان نمی‌آیی ز نامَردی

چو حلقه بر درِ مردان برون می باش و در می زَن


چو پیغامبر بگفت: اَلصَّوْمُ جُنَّة(۴)، پس بگیر آن را

به پیشِ نَفْسِ تیرانداز، زِنهار، این سپر مفکن


سِپَر باید درین خشکی، چو در دریا رسی آنگه

چو ماهی بر تَنَت رویَد به دفعِ تیرِ او جوشَن(۵)


* قرآن کریم، سوره الذاریات(۵۱)، آیه ۴۸ 

Quran, Sooreh Adh-Dhaariyat(#51), Line #48


« وَالْأَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ »


« و زمين را گسترديم، و چه نيكو گسترندگانيم.»


** قرآن کریم، سوره نور(۲۴)، آیه ۳۵ 

Quran, Sooreh An-Noor(#24), Line #35


« اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ ۖ 

الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ ۖ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ 

مُبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ

نَارٌ ۚ نُورٌ عَلَىٰ نُورٍ ۗ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ 

لِلنَّاسِ ۗ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ »


« خدا نور آسمانها و زمين است. مثَل نور او چون چراغدانى است

 كه در آن چراغى باشد، آن چراغ درون آبگينه‌اى و آن آبگينه چون 

ستاره‌اى درخشنده. از روغن درخت پربركت زيتون كه نه خاورى است 

و نه باخترى افروخته باشد. روغنش روشنى بخشد هر چند آتش بدان 

نرسيده باشد. نورى افزون بر نور ديگر. خدا هر كس را كه بخواهد 

بدان نور راه مى‌نمايد و براى مردم مثَلها مى‌آورد، زيرا بر هر چيزى آگاه است.»


*** قرآن کریم، سوره انبیاء(۲۱)، آیه ۶۹

Quran, Sooreh Al-Anbiyaa(#21), Line #69


« قُلْنَا يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ »


« گفتیم ای آتش بر ابراهیم خنک و سلامت باش »


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۴۰۴

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 3, Line # 2404


دوزخ ست آن خانه کآن بی روزن است

اصلِ دین، ای بنده رَوزَن کردن است


مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۳۰۹۴

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 6, Line # 3094


خانه‌ای را کِش دریچه‌ست آن طرف

دارد از سَیْران آن یوسف شرف


هین دریچه سوی یوسف باز کن

وز شکافش فُرجه‌ای(۶) آغاز کن


عشق‌ورزی، آن دریچه کردن است

کز جمالِ دوست، سینه روشن است


پس هماره روی معشوقه نگر

این به دستِ توست، بشنو ای پدر


حافظ، دیوان غزلیات، غزل شمارهٔ ۱۲۲

Hafez Poem(Qazal)# 122, Divan e Qazaliat


گرت هواست که معشوق نگسلد(۷) پیمان

نگاه دار سر رشته تا نگه دارد


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۵۵۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 5, Line # 550


چون ز زنده مرده بیرون می‌کند

نفسِ زنده سوی مرگی می‌تند


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۷۷۴

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 1, Line # 1774


نالم، ایرا(۸) ناله‌ها خوش آیدش

از دو عالم ناله و غم بایدش


چون ننالم تلخ از دَستان(۹) او؟

چون نِیَم در حلقهٔ مستان او


چون ننالم همچو شب بی روز او؟

بی وصال روی روزْافروزِ(۱۰) او


ناخوشِ او، خوش بُود در جان من

جان فدای یار دلْ‌رنجان(۱۱) من


عاشقم بر رنج خویش و درد خویش

بهر خشنودیِّ شاه فرد خویش


خاک غم را سُرمه سازم بهر چشم

تا ز گوهر پر شود دو بحرِ چشم


اشک، کان از بهر او بارند خلق

گوهرست و، اشک پندارند خلق


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۵۶۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 1, Line # 1569


نالم و ترسم که او باور کند

وز کرم آن جور را کمتر کند


عاشقم بر قهر و بر لطفش به جِد

بُوالْعَجَب(۱۲) من عاشق این هر دو ضد


وَالَله ار زین خار، در بُستان شوم

همچو بلبل، زین سبب نالان شوم


مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۲۷۲

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 2, Line # 1272


ترک شهوتها و لذتها، سَخاست

هر که در شهوت فرو شد برنخاست


این سخا شاخی است از سرو بهشت

وای او کز کف چنین شاخی بهشت


عُرْوَةُ الْوُثقى(۱۳) ست این ترک هوا

برکَشَد این شاخ جان را بر سَما


تا بَرَد شاخ سَخا ای خوب‌کیش

مر ترا بالاکشان تا اصل خویش


یوسف حُسنی و این عالم چو چاه

وین رَسَن صبرست بر امر اله


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۱۶۴۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 1640, Divan e Shams


گر تو خواهی که تو را بی‌کس و تنها نکنم

وامقت(۱۴) باشم هر لحظه و عذرا(۱۵) نکنم


این تعلُّق به تو دارد سرِ رشته مگذار

کژ مباز، ای کژِ کژ باز، مکن تا نکنم


گفته‌ای جان دَهَمت، نانِ جوین(۱۶) می ندهی

بی‌خبر دانِیَم ار هیچ مُکافا(۱۷) نکنم


گوشِ تو تا بنمالم، نگشاید چشمت

دَهَمَت بیم، مُبارات(۱۸) تو امّا نکنم


مُتفرّق(۱۹) شود اجزایِ تو هنگامِ اَجل(۲۰)

تو گمان برده که جمعیّتِ اجزا نکنم


مُنشیِ(۲۱) روز و شبم، نیست شود هست کنم

پس چرا روزِ تو را عاقبت انشا نکنم؟


هر دمی حشرِ نوستت ز تَرَح(۲۲) تا به فرح

پس چرا صبر تو را شُکرِ شِکَرخا نکنم؟


هر کسی عاشقِ کاری ز تقاضایِ مَنَست

پس چه شد کارِ جزا را که تقاضا نکنم؟


تا ز زِهدانِ(۲۳) جهان همچو جَنینت نبرم

در جهانِ خِرَد و عقل تو را جا نکنم


گلشنِ عقل و خِرَد پُر گُل و ریحانِ طَریست(۲۴)

چشم بستی به ستیزه که تماشا نکنم


طبلِ بازِ شَهَم ای باز، بَرین بانگ بیا

پیش از آنکه بروم، نظمِ غزلها نکنم


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۱۸۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 5, Line # 3183


که نگردد سنّتِ ما از رَشَد(۲۵)

نیک را نیکی بود، بد راست بَد


کار کن هین که سلیمان زنده است

تا تو دیوی، تیغِ او بُرَّنده است


چون فرشته گشت، از تیغ ایمنی ست

از سلیمان هیچ او را خوف نیست


مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۶۲۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 2, Line # 1626


کار من بی علت است و مستقیم

هست تقدیرم نه علت ای سقیم


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۱۸۶۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 4, Line # 1860


شاد آن صوفی که رزقش کم شود

آن شَبَه ‌ش(۲۶) دُر گردد و او یَم(۲۷) شود


ز آن جِرایِ(۲۸) خاص هر که آگاه شد

او سزای قرب و اِجری‌گاه(۲۹) شد


ز آن جِرای روح چون نقصان شود

جانش از نُقصان(۳۰) آن لرزان شود


پس بداند که خطایی رفته است

که سَمَن‌زارِ(۳۱) رضا آشفته است


هم‌چنان کآن شخص از نُقصانِ کِشت

رُقعه(۳۲) سوی صاحبِ خرمن نبشت


رُقعه‌اش بردند پیش میر داد

خواند او رُقعه، جوابی وا نداد


گفت: او را نیست اِلاّ درد لُوت(۳۳)

پس جواب احمق اولی تر سکوت


نیستش درد فراق و وصل، هیچ

بند فرع ست او، نجوید اصل، هیچ


احمق ست و مُردهٔ ما و منی

کز غم فرعش، فراغ اصل، نی


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۴۲۸

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 3, Line # 1428


عاشقِ حالی، نه عاشق بر مَنی

بر امیدِ حال بر من می‌تَنی


آنکه یک دَم کم، دمی کامل بود

نیست معبود خلیل، آفِل بود


وآنکه آفِل باشد و، گه آن و این

نیست دلبر، لا اُحِبُّ الْآفِلین


قرآن کریم، سوره انعام(۶)، آیه ۷۶

Quran, Sooreh Al-An'aam(#6), Line #76


« فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ رَأَىٰ كَوْكَبًا ۖ قَالَ هَٰذَا رَبِّي ۖ

فَلَمَّا أَفَلَ قَالَ لَا أُحِبُّ الْآفِلِينَ »


« چون شب او را فرو گرفت، ستاره ای دید. 

گفت: این است پروردگار من. چون فروشد، 

گفت: فرو شوندگان را دوست ندارم.»


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۴۳۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 3, Line # 1433


هست صوفیِّ صفاجو ابنِ وقت

وقت را همچون پدر بگرفته سخت


هست صافی، غرقِ نورِ ذوالجلال

ابنِ کَس نی، فارغ از اوقات و حال


غرقهٔ نوری که او لَمْ یُولَدست

لَمْ یَلِد لَمْ یُولَد آنِ ایزدست


آن « صافی»، غرق نوری است که آن نور از 

کسی زاده نشده است. نزادن و زاده نشدن، 

سزاوار حق تعالی است.


رَوْ چنین عشقی بجو، گر زنده‌یی

ورنه وقتِ مختلف را بنده‌یی


مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۷۲۴

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 6, Line # 2724


گر ببارد شب، نبیند هیچ کس

که بود در خواب هر نَفْس و نَفَس


تازگیِّ هر گلستانِ جمیل

هست بر بارانِ پنهانی، دلیل


ای اَخی من خاکی ام تو آبیی

لیک شاهِ رحمت و وهّابیی(۳۴)


آنچنان کن از عطا و از قِسَم(۳۵)

که گَه و بی‌گَه به خدمت می‌رسم


بر لبِ جُو من به جان می‌خوانَمَت

می‌نبینم از اجابت، مرحمت


آمدن در آب، بر من بسته شد

زانکه ترکیبم ز خاکی رُسته(۳۶) شد


یا رسولی، یا نشانی، کن مدد

تا تو را از بانگِ من آگه کند


بحث کردند اندر این کار آن دو یار

آخِرِ آن بحث، آن آمد قرار


که به دست آرند یک رشتهٔ دراز

تا ز جذبِ رشته گردد کشف، راز


یک سَری بر پایِ این بندهٔ دوتُو(۳۷)

بست باید، دیگرش بر پایِ تو


تا به هم آییم زین فن ما دو تَن

اندر آمیزیم چون جان با بدن


هست تَن چون ریسمان بر پایِ جان

می‌کشانَد بر زمینش ز آسمان


چَغزِ(۳۸) جان در آبِ خوابِ بیهُشی

رَسته از موشِ تَن، آید در خوشی


موشِ تَن زآن ریسمان، بازَش کَشَد

چند تلخی زین کَشِش جان می‌چشد


گر نبودی جذبِ موشِ گَنده‌مغز

عیش‌ها کردی درونِ آب، چَغز


باقی اش چون روز برخیزی ز خواب

بشنوی از نوربخشِ آفتاب


یک سرِ رشته گِرِه بر پایِ من

زآن سرِ دیگر تو پا بر عُقده زن


تا توانم من در این خشکی کشید

مر ترا نَک شد سرِ رشته پدید


تلخ آمد بر دلِ چَغز این حدیث

که مرا در عُقده آرَد این خبیث(۳۹)


هر کراهت در دلِ مردِ بَهی(۴۰)

چون در آید، از فنی نبْود تهی


وصفِ حق دان آن فَراست(۴۱) را، نه وَهم

نورِ دل از لوحِ کُل کرده ست فهم


امتناعِ(۴۲) پیل(۴۳) از سَیران(۴۴) به بَیت

باجِدِ آن پیلبان و بانگ هَیت(۴۵)


جانبِ کعبه نرفتی پایِ پیل

با همه لَت(۴۶)، نه کثیر و نه قلیل


گفتیی خود خشک شد پاهایِ او

یا بمُرد آن جانِ صَول‌افزایِ(۴۷) او


چونکه کردندی سرش سویِ یَمَن

پیلِ نر صد اسپه(۴۸) گشتی گامْ‌زن


حسِّ پیل از زخمِ غیب آگاه بود

چون بود حسِّ ولیِّ با وُرود؟


نه که یعقوبِ نبی، آن پاک‌ْخو

بهرِ یوسف، با همه اِخوانِ او



(۱) خُنُکخوش، خوشا

(۲) فَرّاشِ: خادم، خدمتکار، آنکه فرش می گستراند.

(۳) فَرَشْنا: گستردیم.

(۴) اَلصٌَوْمُ جُنَّة: روزه سپری است.

(۵) جوشن: زِرِه

(۶) فُرجه: تماشا

(۷) گسلیدن: پاره کردن، جدا کردن

(۸) ایرا: از این رو

(۹) دستان: داستان، افسانه

(۱۰) روزْافروز: پر فروغ

(۱۱) یار دلْرنجان: آن یار که دل را می رنجاند.

(۱۲) بُوالْعَجَب: شگفتا

(۱۳) عُرْوَةُ الْوُثقى: دستگیره محکم و استوار

(۱۴) وامق: عاشق، دوست دارنده، نام مردی که بر عذرا عاشق بود.

(۱۵) عذرا: جدا، تنها، تنهایی و جدایی

(۱۶) نانِ جوین: مجازاً حداقل بخشش، چیزی کم قیمت و حقیر

(۱۷) مُکافا: کیفر دادن، مکافات کردن

(۱۸) مُبارات: بَری شدن از یکدیگر، بیزار گردیدن از هم

(۱۹) مُتفرّق: پراکنده، دور از هم

(۲۰) اَجَل: زمان مرگ

(۲۱) مُنشی: پدید آورنده، ایجاد کننده

(۲۲) تَرَح: اندوه، ضدِّ فرح

(۲۳) زِهدان: رَحِم، جای بچّه در شکم مادر

(۲۴) طَری: تازه، شاداب

(۲۵) رَشَد: هدايت، به راه راست رفتن، از گمراهی درآمدن

(۲۶) شَبَه: شَبَه یا شَبَق نوعی سنگ سیاه و براق

(۲۷) یَم: دریا

(۲۸) جِرا: نفقه، مواجب، مستمری

(۲۹) اِجریگاه: در اینجا پیشگاه الهی

(۳۰) نُقصان: کمی، کاستی، زیان

(۳۱) سَمَنزار: باغ یاسمن و جای انبوه از درخت یاسمن، آنجا که سَمَن روید.

(۳۲) رُقعه: نامه

(۳۳) لُوت: غذا، طعام

(۳۴) وهّاببسیار بخشنده

(۳۵) قِسَم: جمعِ قسمت به معنی بهره و نصیب

(۳۶) رُستن: روییدن

(۳۷) دوتُو: دولایه، در اینجا به معنی خمیده

(۳۸) چَغزقورباغه

(۳۹) خبیث: پلید، بد ذات

(۴۰) مردِ بَهی: فرد روشن بین و روشن ضمیر

(۴۱) فراست: دریافتن و ادراک باطنِ چیزی از نظر کردن به ظاهر آن.

(۴۲) امتناع: خودداری کردن

(۴۳) پیل: فیل

(۴۴) سَیر: سفر، حرکت کردن

(۴۵) هَیت: مخفّف هیتَ به معنی شتاب کن، بیا

(۴۶) لَت: سیلی، لطمه

(۴۷) صَولافزا: کسی که حمله و یورش فزاینده دارد.

(۴۸) اسپ: اسب

************************

تمام اشعار برنامه بر اساس فرمت سایت گنج نما برای جستجوی آسان


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۱۸۵۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 1850, Divan e Shams


چراغ عالم افروزم نمی‌تابد چنین روشن

عجب این عیب از چشمست یا از نور یا روزن؟


مگر گم شد سر رشته؟ چه شد آن حال بگذشته؟

که پوشیده نمی‌ماند در آن حالت سر سوزن


خنک آن دم که فراش فرشنا اندرین مسجد*

درین قندیل دل ریزد ز زیتون خدا روغن**


دلا در بوته آتش درآ مردانه بنشین خوش

که از تأثیر این آتش چنان آیینه شد آهن


چو ابراهیم در آذر درآمد همچو نقد زر

برویید از رخ آتش سمن زار و گل و سوسن***


اگر دل را ازین غوغا نیاری اندرین سودا

چه خواهی کرد این دل را؟ بیا بنشین بگو با من


اگر در حلقه مردان نمی‌آیی ز نامردی

چو حلقه بر در مردان برون می باش و در می زن


چو پیغامبر بگفت الصوم جنة پس بگیر آن را

به پیش نفس تیرانداز زنهار این سپر مفکن


سپر باید درین خشکی چو در دریا رسی آنگه

چو ماهی بر تنت روید به دفع تیر او جوشن


* قرآن کریم، سوره الذاریات(۵۱)، آیه ۴۸ 

Quran, Sooreh Adh-Dhaariyat(#51), Line #48


« وَالْأَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ »


« و زمين را گسترديم، و چه نيكو گسترندگانيم.»


** قرآن کریم، سوره نور(۲۴)، آیه ۳۵ 

Quran, Sooreh An-Noor(#24), Line #35


« اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ ۖ 

الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ ۖ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ 

مُبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ

نَارٌ ۚ نُورٌ عَلَىٰ نُورٍ ۗ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ 

لِلنَّاسِ ۗ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ »


« خدا نور آسمانها و زمين است. مثَل نور او چون چراغدانى است

 كه در آن چراغى باشد، آن چراغ درون آبگينه‌اى و آن آبگينه چون 

ستاره‌اى درخشنده. از روغن درخت پربركت زيتون كه نه خاورى است 

و نه باخترى افروخته باشد. روغنش روشنى بخشد هر چند آتش بدان 

نرسيده باشد. نورى افزون بر نور ديگر. خدا هر كس را كه بخواهد 

بدان نور راه مى‌نمايد و براى مردم مثَلها مى‌آورد، زيرا بر هر چيزى آگاه است.»


*** قرآن کریم، سوره انبیاء(۲۱)، آیه ۶۹

Quran, Sooreh Al-Anbiyaa(#21), Line #69


« قُلْنَا يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ »


« گفتیم ای آتش بر ابراهیم خنک و سلامت باش »


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۴۰۴

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 3, Line # 2404


دوزخ ست آن خانه کآن بی روزن است

اصل دین ای بنده روزن کردن است


مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۳۰۹۴

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 6, Line # 3094


خانه‌ای را کش دریچه‌ست آن طرف

دارد از سیران آن یوسف شرف


هین دریچه سوی یوسف باز کن

وز شکافش فرجه‌ای آغاز کن


عشق‌ورزی آن دریچه کردن است

کز جمال دوست سینه روشن است


پس هماره روی معشوقه نگر

این به دست توست بشنو ای پدر


حافظ، دیوان غزلیات، غزل شمارهٔ ۱۲۲

Hafez Poem(Qazal)# 122, Divan e Qazaliat


گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان

نگاه دار سر رشته تا نگه دارد


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۵۵۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 5, Line # 550


چون ز زنده مرده بیرون می‌کند

نفس زنده سوی مرگی می‌تند


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۷۷۴

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 1, Line # 1774


نالم ایرا ناله‌ها خوش آیدش

از دو عالم ناله و غم بایدش


چون ننالم تلخ از دستان او؟

چون نیم در حلقهٔ مستان او


چون ننالم همچو شب بی روز او؟

بی وصال روی روزافروز او


ناخوش او خوش بود در جان من

جان فدای یار دل‌رنجان من


عاشقم بر رنج خویش و درد خویش

بهر خشنودی شاه فرد خویش


خاک غم را سرمه سازم بهر چشم

تا ز گوهر پر شود دو بحر چشم


اشک کان از بهر او بارند خلق

گوهرست و اشک پندارند خلق


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۵۶۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 1, Line # 1569


نالم و ترسم که او باور کند

وز کرم آن جور را کمتر کند


عاشقم بر قهر و بر لطفش به جد

بوالعجب من عاشق این هر دو ضد


وَالَله ار زین خار در بستان شوم

همچو بلبل زین سبب نالان شوم


مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۲۷۲

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 2, Line # 1272


ترک شهوتها و لذتها، سخاست

هر که در شهوت فرو شد برنخاست


این سخا شاخی است از سرو بهشت

وای او کز کف چنین شاخی بهشت


عروة الوثقى ست این ترک هوا

برکشد این شاخ جان را بر سما


تا برد شاخ سخا ای خوب‌کیش

مر ترا بالاکشان تا اصل خویش


یوسف حسنی و این عالم چو چاه

وین رسن صبرست بر امر اله


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۱۶۴۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 1640, Divan e Shams


گر تو خواهی که تو را بی‌کس و تنها نکنم

وامقت باشم هر لحظه و عذرا نکنم


این تعلق به تو دارد سر رشته مگذار

کژ مباز ای کژ کژ باز مکن تا نکنم


گفته‌ای جان دهمت نان جوین می ندهی

بی‌خبر دانیم ار هیچ مُکافا نکنم


گوش تو تا بنمالم نگشاید چشمت

دهمت بیم مبارات تو اما نکنم


متفرق شود اجزای تو هنگام اجل

تو گمان برده که جمعیت اجزا نکنم


منشی روز و شبم نیست شود هست کنم

پس چرا روز تو را عاقبت انشا نکنم؟


هر دمی حشر نوستت ز ترح تا به فرح

پس چرا صبر تو را شکر شکرخا نکنم؟


هر کسی عاشق کاری ز تقاضای منست

پس چه شد کار جزا را که تقاضا نکنم؟


تا ز زهدان جهان همچو جنینت نبرم

در جهان خرد و عقل تو را جا نکنم


گلشن عقل و خرد پر گل و ریحان طریست

چشم بستی به ستیزه که تماشا نکنم


طبل باز شهم ای باز برین بانگ بیا

پیش از آنکه بروم نظم غزلها نکنم


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۱۸۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 5, Line # 3183


که نگردد سنت ما از رشد

نیک را نیکی بود بد راست بد


کار کن هین که سلیمان زنده است

تا تو دیوی تیغ او برنده است


چون فرشته گشت از تیغ ایمنی ست

از سلیمان هیچ او را خوف نیست


مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۶۲۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 2, Line # 1626


کار من بی علت است و مستقیم

هست تقدیرم نه علت ای سقیم


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۱۸۶۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 4, Line # 1860


شاد آن صوفی که رزقش کم شود

آن شبه ‌ش در گردد و او یم شود


ز آن جرای خاص هر که آگاه شد

او سزای قرب و اجری‌گاه شد


ز آن جرای روح چون نقصان شود

جانش از نقصان آن لرزان شود


پس بداند که خطایی رفته است

که سمن‌زار رضا آشفته است


هم‌چنان کآن شخص از نقصان کشت

رقعه سوی صاحب خرمن نبشت


رقعه‌اش بردند پیش میر داد

خواند او رقعه جوابی وا نداد


گفت او را نیست الا درد لوت

پس جواب احمق اولی تر سکوت


نیستش درد فراق و وصل هیچ

بند فرع ست او نجوید اصل هیچ


احمق ست و مردهٔ ما و منی

کز غم فرعش فراغ اصل نی


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۴۲۸

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 3, Line # 1428


عاشق حالی نه عاشق بر منی

بر امید حال بر من می‌تنی


آنکه یک دم کم دمی کامل بود

نیست معبود خلیل آفل بود


وآنکه آفل باشد و گه آن و این

نیست دلبر لا احب الآفلین


قرآن کریم، سوره انعام(۶)، آیه ۷۶

Quran, Sooreh Al-An'aam(#6), Line #76


« فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ رَأَىٰ كَوْكَبًا ۖ قَالَ هَٰذَا رَبِّي ۖ

فَلَمَّا أَفَلَ قَالَ لَا أُحِبُّ الْآفِلِينَ »


« چون شب او را فرو گرفت، ستاره ای دید. 

گفت: این است پروردگار من. چون فروشد، 

گفت: فرو شوندگان را دوست ندارم.»


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۴۳۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 3, Line # 1433


هست صوفی صفاجو ابن وقت

وقت را همچون پدر بگرفته سخت


هست صافی غرق نور ذوالجلال

ابن کس نی فارغ از اوقات و حال


غرقه نوری که او لم یولدست

لم یلد لم یولد آن ایزدست


آن « صافی»، غرق نوری است که آن نور از 

کسی زاده نشده است. نزادن و زاده نشدن، 

سزاوار حق تعالی است.


رو چنین عشقی بجو گر زنده‌یی

ورنه وقت مختلف را بنده‌یی


مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۷۲۴

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book # 6, Line # 2724


گر ببارد شب نبیند هیچ کس

که بود در خواب هر نفس و نفس


تازگی هر گلستان جمیل

هست بر باران پنهانی دلیل


ای اخی من خاکی ام تو آبیی

لیک شاه رحمت و وهابیی


آنچنان کن از عطا و از قسم

که گه و بی‌گه به خدمت می‌رسم


بر لب جو من به جان می‌خوانمت

می‌نبینم از اجابت مرحمت


آمدن در آب بر من بسته شد

زانکه ترکیبم ز خاکی رسته شد


یا رسولی یا نشانی کن مدد

تا تو را از بانگ من آگه کند


بحث کردند اندر این کار آن دو یار

آخر آن بحث آن آمد قرار


که به دست آرند یک رشتهٔ دراز

تا ز جذب رشته گردد کشف راز


یک سری بر پای این بندهٔ دوتو

بست باید دیگرش بر پای تو


تا به هم آییم زین فن ما دو تن

اندر آمیزیم چون جان با بدن


هست تن چون ریسمان بر پای جان

می‌کشاند بر زمینش ز آسمان


چغز جان در آب خواب بیهشی

رسته از موش تن آید در خوشی


موش تن زآن ریسمان بازش کشد

چند تلخی زین کشش جان می‌چشد


گر نبودی جذب موش گنده‌مغز

عیش‌ها کردی درون آب چغز


باقی اش چون روز برخیزی ز خواب

بشنوی از نوربخش آفتاب


یک سر رشته گره بر پای من

زآن سر دیگر تو پا بر عقده زن


تا توانم من در این خشکی کشید

مر ترا نک شد سر رشته پدید


تلخ آمد بر دل چغز این حدیث

که مرا در عقده آرد این خبیث


هر کراهت در دل مرد بهی

چون در آید، از فنی نبود تهی


وصف حق دان آن فراست را نه وهم

نور دل از لوح کل کرده ست فهم


امتناع پیل از سیران به بیت

باجد آن پیلبان و بانگ هیت


جانب کعبه نرفتی پای پیل

با همه لت نه کثیر و نه قلیل


گفتیی خود خشک شد پاهای او

یا بمرد آن جان صول‌افزای او


چونکه کردندی سرش سوی یمن

پیل نر صد اسپه گشتی گام‌زن


حس پیل از زخم غیب آگاه بود

چون بود حس ولی با ورود؟


نه که یعقوب نبی آن پاک‌خو

بهر یوسف با همه اخوان او

Tags



Comments

Be the first to comment

Sign in or sign up to post comments.
Parviz Shahbazi
Ganje Hozour Program #786
برنامه شماره ۷۸۶ گنج حضور
Category:
برنامه های تصویری گنج حضور
برنامه های تصویری ۸۰۰ - ۷۰۱
Views: 3,619
Submitted by: admin, Oct 23 2019






حمایت گنج حضور


بیننده عزیز برنامه گنج حضور:

  با سلام و احوالپرسی، با تشکر و قدردانی ازشما که این برنامه را تماشا می کنید، از شما تقاضا  داریم که عضو خانواده گنج حضور شوید و بهر اندازه که می توانید و می خواهید این برنامه و تلویزیون را ،هر ماهه، حمایت مالی کنید. لطفاً به این امر مهم توجه فرمایید که برای ادامه خدمات  فرهنگی این تلویزیون حمایت مالی اشخاصی که از آن استفاده می کنند، ضروری است. این تلویزیون منبع دیگری برای درآمد ندارد. لطفاً تصمیم خود را در این مورد به ایمیل: shahbazi@rapidtest.com اطلاع دهید.


حمایت مالی به روشهای آسان زیر امکان پذیر است:



در صورت لزوم با شماره 001-818-970-3345 (با پرویز شهبازی در آمریکا) و یا 001-818-224-4164 (با نسیبه در آمریکا) تماس بگیرید.


 

   

   
   

    ۱- از طریق کردیت کارت و Paypal







۲- از طریق دادن کردیت کارت خودتان به ما، تا هر ماهه به مقداری که شما می خواهید، بعنوان حق عضویت، چارج شود.



برای اعضا، در صورت درخواست، به شرح زیر CD یا DVD فرستاده خواهد شد.

              برای ساکنان آمریکا و کانادا، حق عضویت حداقل: 

             

                100 $ در ماه برای چهار عدد CD یا DVD

                75 $ در ماه برای سه عدد CD یا DVD

                50 $ در ماه برای دو عدد CD یا DVD

                30 $ در ماه برای یک عدد CD یا DVD

               

                برای ساکنان اروپا و کشور های دیگر 20 $ به مبلغ فوق افزوده خواهد شد.






۳- از طریق فرستادن چک به آدرس زیر: 







Parviz Shahbazi

P.O. Box 745 Woodland Hills, CA

91365 USA. 







               

۴- از طریق فرستادن پول نقد به حساب بانکی گنج حضور، از تمام نقاط دنیا غیر از ایران، یا واریز (Deposit) کردن از نقاط مختلف آمریکا یا کانادا، به شرح  زیر:



 

 

 

WELLS FARGO BANK



6001 Topanga Canyon Blvd
Woodland Hills, CA

91367 USA.

Beneficiary Name: TREASURE OF PRESENCE FOUNDATION, INC.


Account #: 9375957264 Routing: 121000248


Swift #WFBIUS6S

             



۵- از طریق فرستادن پول نقد به حساب بانکی گنج حضور از تمام نقاط ایران به شرح زیر:



 

 
Bank Saderat Iran

    Acc.No. 0215939277000

    Card .No. 6037 6975 5290 5868

    Shahram Sharifzadeh Tadi



    بانک صادرات


    شماره‌ حساب: 0215939277000

   شماره کارت: 6037 6975 5290 5868

    به نام: شهرام شریف زاده طادی