Parviz Shahbazi

Ganje Hozour Program #814

برنامه شماره ۸۱۴ گنج حضور

  • Currently 4.10/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
out of 145 votes
Comments (0)

    
Lights off
Sorry, your favorites list is FULL.

Support Ganje Hozour (حمایت از گنج حضور)

Link to this video/audio

Description

برنامه شماره ۸۱۴ گنج حضور

اجرا: پرویز شهبازی


۱۳۹۹ تاریخ اجرا: ۱۱ مه ۲۰۲۰ - ۲۳ اردیبهشت








مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۱۷

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 17, Divan e Shams


آمد نِدا از آسمان جان را که: «بازآ، اَلصَّلا(١)»

جان گفت: «ای نادیِّ(٢) خوش! اَهْلا ًو سَهْلا ً(٣)، مرحبا


سَمْعاً و طاعَة(۴) ای نِدا! هر دَم دو صد جانت فِدا

یک بارِ دیگر بانگ زن، تا برپَرَم بر هَلْ اَتی»*


ای نادره مهمان(۵) ما! بُردی قرار از جانِ(۶) ما

آخِر کجا میخوانیَم؟! گفتا: «بُرون از جان و جا


از پایِ این زندانیان(۷)، بیرون کُنم بندِ گِران(۸)

بر چرخ(۹)، بِنْهم نردبان(۱۰)، تا جان برآید بر عُلا(۱۱)


تو جانِ جانْ افزاستی(۱۲)، آخِر ز شهرِ ماستی(۱۳)

دل بر غریبی مینهی(۱۴)، این کی بُوَد شرطِ وفا؟!


آوارگی نوشَت شده(۱۵)، خانه فراموشت شده

آن گَنده پیر کابُلی(۱۶)، صد سِحْر کردت از دَغا(۱۷)


این قافله بر قافله، پویان سویِ آن مرحله

چُون برنمیگردد سَرَت؟! چُون دل نمیجوشد تو را؟!


بانگِ شتربان و جَرَس(۱۸) مینَشنَود از پیش و پس!

ای بس رفیق و هَمْ نَفَس آن جا نشسته گوشِ ما


خَلقی نشسته گوشِ(۱۹) ما، مست و خوش و بیهوشِ ما

نعره زنان در گوشِ ما که: «سویِ شاه آ، ای گدا


* قرآن کریم، سوره انسان(۷۶)، آیه ۱

Quran, Sooreh Al-Insan(#76), Line #1


« هَلْ أَتَىٰ عَلَى الْإِنْسَانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئًا مَذْكُورًا.»


« آیا (جز این است که) مدّت زمانی بر انسان گذشته است 

و او چیز قابل ذکر (ذکر کردنی با ذهن) نبوده است؟! »


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۲۲۱

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5 , Line #1221


دیو چون عاجز شود در اِفتِتان

اِستِعانَت جوید او زین اِنسیان


که شما یارید با ما، یاریی

جانبِ مایید جانب داریی


مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۵۲۴ 

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 2524, Divan e Shams


بپر ای دل، به پنهانی به پرّ و بالِ روحانی

گرت طالب نبودی شه، چنین پرهات نگشودی


در احسان سابِق است آن شه، به وعده صادق است آن شه

اگر نه خالق است آن شه، تو را از خلق نربودی


مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۳۳۴۲

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #6 , Line #3342


چشم داری تو، به چشمِ خود نِگر

مَنگر از چشمِ سفیهی بیخبر


گوش داری تو، به گوشِ خود شنو

گوشِ گولان را چرا باشی گرو؟


بی ز تقلیدی، نظر را پیشه کن

هم برایِ عقلِ خود اندیشه کن


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۳۷۱

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1 , Line #371


دل بدو دادند ترسایان، تمام

خود چه باشد قوَّتِ تقلیدِ عام!


در درونِ سینه مِهرش کاشتند

نایبِ عیسیش میپنداشتند


او به سِرّ، دَجّالِ یک چشمِ لَعین

ای خدا! فریاد رس نِعْمَ الْمُعین


صد هزاران دام و دانه است ای خدا

ما چو مرغان حریص بینوا


دم به دم ما بستهٔ دام نویم

هر یکی گر باز و سیمرغی شویم


میرهانی هر دمی ما را و باز

سوی دامی میرویم ای بینیاز


ما درین انبار، گندم میکنیم

گندم جمع آمده، گُم میکنیم


مینیندیشیم آخِر ما به هوش

کین خَلَل در گندم است از مکر موش


موش تا انبار ما حُفره(۲۰) زده ست

وز فَنَش(۲۱) انبار ما ویران شده است


اول ای جان دفع شَرِّ موش کن

وآنگهان در جمع گندم جوش کن(۲۲)


بشنو از اخبار آن صَدر صُدور(۲۳)

لا صَلوةَ تَمَّ ِالّا بِالْحُضور*


گر نه موشی دزد در انبار ماست

گندم اعمال چل ساله کجاست؟


ریزه ریزه صدق هر روزه چرا

جمع میناید درین انبار ما؟


بس ستارهٔ آتش(۲۴) از آهن جهید

و آن دل سوزیده پَذْرفت و کشید


لیک در ظُلمت یکی دزدی نهان

مینهد انگشت بر استارگان


میکُشد استارگان را یَک به یَک

تا که نفروزد چراغی از فلک


گر هزاران دام باشد در قدم

چون تو با مایی نباشد هیچ غم


* حدیث نبوی


« لا صَلوةَ ِالّا بِالْحُضور الْقَلْب.»


« نماز(عبادت) بدون حضور کامل نیست.»


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۱۹۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5 , Line #3196


تا کُنی مَر غیر را حَبْر و سَنی

خویش را بَدخو و خالی میکُنی


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۲۹۲۷

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 2927, Divan e Shams


ز کجا آمدهای، میدانی؟

ز میانِ حَرَمِ سبحانی(۲۵)


یاد کن، هیچ به یادت آید

آن مقاماتِ خوشِ روحانی؟


پس فراموش شدَستَت آنها

لاجرم(۲۶) خیره و سرگردانی


جان فروشی به یکی مُشتی خاک

این چه بِیعَست(۲۷) بدین ارزانی؟


باز دِه خاک و بدان قیمتِ خود

نی غلامی، مَلِکی، سلطانی


جهتِ تو ز فلک آمدهاند

خوبرویانِ خوشِ پنهانی


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۹۷۸

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1 , Line #978


سَر، شکسته نیست، این سَر را مَبَند

یک دو روزی جهد کن، باقی بخند


بَد مُحالی(۲۸) جُست، کو دنیا بجُست

نیک حالی جُست، کو عُقْبی(۲۹) بجُست


مَکرها در کسبِ دنیا، بارِد(٣۰) است

مکرها در ترک دنیا، وارِد(۳۱) است   


مکر آن باشد که زندان حُفره(۳۲) کرد

آنکه حُفره بست، آن مکری است سرد


این جهان زندان و ما زندانیان*

حُفره‌ کن زندان و خود را وارهان


چیست دنیا؟ از خدا غافل بُدَن

نه قُماش(۳۳) و نقره و میزان(۳۴) و زن 


مال را کز بهرِ دین باشی حَمول(۳۵)

نِعْمَ مالٌ صالِحٌ خواندش رسول**


آب در کشتی، هلاکِ کشتی است

آب، اندر زیرِ کشتی، پُشتی(۳۶) است


چونکه مال و مُلک را از دل بِرانْد

زآن سليمان، خويش جز مسكين نخواند


کوزهٔ سربسته، اندر آبِ زَفت

از دلِ پُر باد، فوقِ آب رفت


بادِ درویشی چو در باطن بُوَد

بر سَرِ آبِ جهان، ساکن بُوَد


* حدیث


« اَلدُّنیا سِجْنُ الْمؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْکافِرِ.»


« دنيا، زندان مومن و بهشت كافر است


** حدیث


« نِعْمَ الْمالُ الصّالِحُ لِلرَّجُلِ الصّالِحِ.»


« چه نکوست مال شایسته برای بنده شایسته


مولوی، مثنوی، دفتر اوّل، بیت ۲۶۷۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1 , Line #2670


حکمِ حق گُسترد بهر ما بِساط

که بگویید از طریقِ اِنبساط 


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۲۴۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 243, Divan e Shams


دیدَمَش مَست میگذشت، گفتم: ای ماه تا کجا؟

گفت: نی همچنین مکن، همچنین در پِیَم بیا


در پِیَش چون روان شدم، برگرفت تیز(۳۷) تیزپا

در پیِ گامِ تیزِ او چه محل(۳۸) باد و برق را؟


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۵۵۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5 , Line #2556


نردبانهایی ست پنهان در جهان

پایه پایه تا عَنانِ آسمان(۳۹)


هر گُرُه را نردبانی دیگر است

هر رَوِش را آسمانی دیگر است


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۴۲۳۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #3 , Line #4235


از مقاماتِ تَبَتُّل(۴۰) تا فنا

پایه پایه تا ملاقاتِ خدا


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۹۴۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 945, Divan e Shams


ز آب و گِل چو چنین کُنده یی(۴۱) است بر پاتان

به جهد کُنده ز پا پاره پاره بگشایید


سفر کنید از این غربت و به خانه روید

ازین فراق مَلولیم(۴۲) عزم فرمایید


به دوغِ گَنده(۴۳) و آب چَه و بیابانها

حیاتِ خویش به بیهوده چند فرسایید(۴۴)؟


خدای پَرِّ شما را ز جهد ساخته است

چو زندهاید بجنبید و جهد بنمایید


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۳۸۰۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #3 , Line #3805


دَم به دَم در سوز، بریان میشوم

هرچه بادا باد، آنجا میروم


گرچه دل چون سنگِ خارا میکُند(۴۵)

جانِ من، عزمِ بخارا میکند


مسکنِ یارست و شهرِ شاهِ من

پیشِ عاشق این بُود حُبُّ الْوَطَن


حدیث


« حُبُّ الْوَطَن مِنَ الاْيمانِ.»


« وطن دوستی از ایمان است.»


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۲۰۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #2209


مشورت را زندهای باید نکو

که تو را زنده کند، وآن زنده کو؟


ای مسافر با مسافر رایْ زَن

زانکه پایت لنگ دارد رایِ زن


از دَمِ حُبُّ الْوَطَن بگذر مَایست

که وطن آن سوست، جان این سوی نیست


گر وطن خواهی، گذر زآن سویِ شَط(۴۶)

این حدیثِ راست را کم خوان غلط(۴۷)


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۴۶۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 463, Divan e Shams


خلق چو مرغابیان، زاده ز دریایِ جان

کی کند این جا مقام(۴۸)؟ مرغ کز آن بحر خاست(۴۹)


بلکه به دریا دریم، جمله دَرو حاضریم

ور نه ز دریایِ دل موجِ پیاپی چراست؟


آمد موجِ اَلَست(۵۰) کشتیِ قالب بِبَست

باز چو کشتی شکست، نوبتِ وصل و لِقاست(۵۱)


مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۷۶۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #2 , Line #3766


تخمِ بَطّی(۵۲) گر چه مرغِ خانگی

زیرِ پَرِّ خویش کَردَت دایگی


مادرِ تو بَطِّ آن دریا بُده ست

دایهات خاکی بُد و خشکیپَرَست


میلِ دریا، که دلِ تو اندرست

آن طبیعت، جانْت را از مادرست


میلِ خشکی، مَر تو را زین دایه است

دایه را بگْذار، کو بَدرایه(۵۳) است


دایه را بُگذار بر خشک و بران

اندرآ در بحرِ معنی چون بَطان


گر تو را مادر بترساند ز آب

تو مَتَرس و سوی دریا ران شتاب


مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۴۹۸

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #6 , Line #498


یار شو تا یار بینی بیعدد

زآنکه بییاران بمانی بیمَدَد


دیو گُرگ است و تو همچون یوسفی

دامنِ یعقوب مگذار ای صَفی(۵۴)


گرگ اغلب آنگهی گیرا بُوَد

کز رَمه شیشَک(۵۵) به خود تنها رَوَد


آنکه سُنّت یا جماعت ترک کرد

در چنین مَسْبَع(۵۶) نه خونِ خویش خورد؟


هست سنّت ره، جماعت چون رفیق

بیره و بییار، افتی در مَضیق(۵۷)


مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۵۱۱

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #6 , Line #511


گیرم آن گُرگت نیابد، ز احتیاط

بی ز جمعیّت نیابی آن نَشاط(۵۷)


آنکه تنها در رهی او خوش رَوَد

با رفیقان سَیرِ او صَد تُو شود


با غلیظی، خر ز یاران، ای فقیر

در نَشاط آید، شود قوّتْپذیر


هر خری کز کاروان تنها رَوَد

بر وی آن ره، از تَعَب(۵۸) صَد تُو شود


چند سیخ و چند چوب افزون خورَد

تا که تنها آن بیابان را بُرَد


مر تو را میگوید آن خر، خوش شنو

گرنهيی خر، همچنین تنها مرو


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۴۴

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3144


چون برآمد این نِکاح(۵۹)، آن شاه را

با نژادِ صالحانِ بی مِرا(۶۰)


از قضا کَمپیرَکی(۶۱) جادو که بود

عاشقِ شهزادهٔ با حُسن و جُود(۶۲)


جادویی کردش عَجوزهٔ کابلی

کی بَرَد زان رَشک(۶۳)، سِحرِ بابِلی


شَه بچه شد عاشقِ کمپیرِ زشت

تا عروس و آن عروسی را بِهِشت(۶۴)


یک سیه دیوی و کابولی زنی

گشت به شهزاده ناگَه رهزنی


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۵۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3159


تا ز یارب یارب و افغان شاه

ساحری استاد پیش آمد ز راه


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۶۲

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3162


دست بر بالای دست است ای فَتی

در فن و در زور، تا ذات خدا


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۶۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3165


گفت شاهش کین پسر از دست رفت

گفت اینک آمدم درمان زفت


نیست همتا زال را زین ساحران

جز من داهی رسیده زان کَران


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۶۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3169


آمدم تا برگُشایم سِحرِ او

تا نماند شاهزاده زردرُو


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۸۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3185


بعدِ سالی گفت شاهش در سخن

کای پسر یاد آر از آن یار کهن


یاد آور زان ضَجیع(۶۵) و زان فِراش(۶۶)

تا بدین حد بیوفا و مُر مباش! 


گفت: رَوْ، من یافتم دارُالسُّرور(۶۷)

وارَهیدم از چَهِ دارُالْغُرور(۶۸)


همچنان باشد، چو مؤمن راه یافت

سویِ نور حق، ز ظلمت روی تافت


همچنان باشد، چو مؤمن راه یافت

سویِ نور حق، ز ظلمت روی تافت


« در بیانِ آنکه شهزاده آدمی بچّه است، خلیفهٔ خداست، پدرش آدم 

صفی، خلیفهٔ حق مسجودِ ملایک و آن کمپیرِ کابلی، دنیاست که 

آدمیبچّه را از پدر ببُرید به سحر و انبیا و اولیا آن طبیب تدارک کننده.»


ای برادر دان که شَهزاده تویی

در جهانِ کهنه، زاده از نویی


کابلیِّ جادو این دنیاست کو

کرد مردان را اسیرِ رنگ و بو


چون در افکندت درین آلوده روذ(۶۹)

دم به دم میخوان و میدَم قُلْ اَعْوذ(۷۰)


تا رهی زین جادویّ و زین قَلَق(۷۱)

اِستعاذَت(۷۲) خواه از ربُّ الْفَلَق(۷۳)





   

(١) اَلصَّلا: هان، بهوش باش، دعوت عمومی

(٢) نادی: منادی، ندا کننده

(٣) اَهْلا ًو سَهْلا ً مرحبا: خوش آمدید، صفا آوردیدخوش آمد گفتن 

به مهمان و استقبال گرم و دوستانه از او. « صادَفْتَ اَهْلا ًلا غُرَباءَ وَ وَطِئْتُ سَهْلا ًلا وَعْراً مَرحَبَکَ اللهُ مَرْحَباً.» « با اهل خانواده خود روبه رو شدی نه با بیگانگان، و در جایی خوشایند و مطبوع گام نهادی و نه در جایی ناخوشایند و ناهموار، و خداوند به تو وسعت و فراخی و رفاه دهاد

(۴) سَمْعاً و طاعَة: می شنوم و فرمانبردارم. أَسمَعُ سَمْعاً وَ أُطيعُ طاعتهً، يعنی می شنوم شنیدنی و اطاعت میکنم اطاعت کردنی. و اما معنی ساده و متداول فارسی این است: گوش به فرمانم. فرمانبردارم، به روی چَشم! اطاعت میکنم.

(۵) نادره مهمان: مهمان عزیز و بی همتا

(۶) بُردن قرار از جان: کنایه از شیفته و شیدا کردن

(۷) زندانیان: کنایه از مردم دنیا  

(۸) بندِ گِران: زنجیر سخت و استوار و سنگین. همانیدگی با چیزهای آفل. 

(۹) چرخکنایه از مرتبه قدس الهی، فضای یکتایی

(۱۰) نردبانکنایه از شناسایی و رها شدن تدریجی از همانیدگی های این جهان و پیوستگی مجدّد به خدا.

(۱۱) عُلا: بلندی، بلندمرتبگی

(۱۲) جانْ افزا: جان افزاینده، جانی که موجب تقویت و افزایش جانهای دیگر نیز می شود.منظور انسان کامل است.

(۱۳) شهرِ ما: منظور شهر خدا، شهر وحدت و بی رنگی، شهر فضای یکتایی

(۱۴دل بر غریبی نهادنبه دیار غربت انس گرفتن، از وطن اصلی خود بیگانه شدن.

(۱۵) نوشَت شده: بر تو شیرین و گوارا آمده است.

(۱۶) گَنده پیر کابُلی: پیرزن جادوگر کابلیدر اینجا منظور دنیای فریبنده است.

(۱۷) دَغا: حیله، فریب

(۱۸) جَرَس: زنگ، زنگی که بر گردن چهارپایان افکنند.

(۱۹) گوش: انتظار

(۲۰) حُفره: گودال

(۲۱) فَنّ: علم و هنر و صنعت، دانایی، فریبندگی، تزویر 

(۲۲) جوش کردن: سعی کردن زیاد

(۲۳) صدر صُدور:‌ بزرگ بزرگان

(۲۴) ستارهٔ آتش:‌ جرقه و پاره های خرد آتش که از آتش می جهد.

(۲۵) سبحانی: الهی، ربّانی

(۲۶) لاجرم: ناچار، ناگزیر

(۲۷) بِیع: خرید و فروش، داد و ستد

(۲۸) مُحال: ناممکن و ناشدنی.

(۲۹) عُقْبی: آخرت، قيامت

(٣۰) بارد: سرد، خنک و ناخوشایند، در اینجا یعنی نامربوط و ناوارد و ناروا.

(۳۱) وارد: جایز و روا

(۳۲) حفره: سوراخ، گودال، مَغاک

(۳۳) قماش: رخت، متاع و اسباب خانه

(۳۴) میزان: ترازو

(۳۵) حَمول: بسیار حمل کننده، بردبار، شکیبا

(۳۶) پشتی: حامی، پشت و پناه

(۳۷) تیز: تند، شتابان

(۳۸) محل: اعتبار، ارزش

(۳۹) عَنان آسمان: پهنه آسمان، آن قسمت از آسمان که نمایان است.

(۴۰) تَبَتُّل: از دنیا بُریدن و به خدا پیوستن.

(۴۱) کُنده: هیزم، قسمت پایین درخت، قطعه چوبی که برای شکنجه به پای زندانیان می بستند.

(۴۲) مَلول: اندوهگین، دلتنگ

(۴۳) گَنده: بدبو

(۴۴) فرساییدن: فرسودن، نابود کردن

(۴۵) دل چون سنگ خارا میکند: محبوب من اگرچه سنگدلی می کند.

(۴۶) شَطّ: کناره رود و دریا، در اینجا منظور عالم فانی و ناپایدار استرود هشیاری جسمی و گذرا.

(۴۷) کم خوان غلط: اصلا غلط مخوان

(۴۸) مقام: جای اقامت، جایگاه

(۴۹خاستن: بلند شدن، برخاستن

(۵۰) اَلَست: ازل، زمانی که ابتدا ندارد.

(۵۱) لِقادیدار، ملاقات

(۵۲) بَطّ: مرغابی

(۵۳) بَدرایه: بداندیش

(۵۴) صَفیبرگزیده، خالص، پاک

(۵۵) شیشک: برّه شش ماهه

(۵۶) مَسْبَع: محلِّ حیوانات درنده، دَدستان

(۵۷) مَضیق: تنگنا، جای تنگ

(۵۷) نَشاط: شادی، خوشحالی

(۵۸) تَعَب: رنج، سختی

(۵۹) نکاح: ازدواج، پیوند

(۶۰مِرا: ستیزه کردن، نزاع، جدال

(۶۱) کَمپیر: پیرزن، پیر سالخورده

(۶۲) جُود: کَرَم، بخشش، عطا

(۶۳) رَشک: حسد، حسرت

(۶۴هِشتَن: ترک کردن، رها کردن

(۶۵) ضَجیع: همخوابه، هم بستر

(۶۶) فِراشهمسر

(۶۷) دارُالسُّرور: جای شادمانی، بهشت

(۶۸) دارُالْغُرور: خانه غرور، کنایه از این دنیا

(۶۹) روذرود

(۷۰) قُلْ اَعْوذُبگو پناه میبرم

(۷۱) قَلَق: اضطراب و پریشانی

(۷۲) اِستعاذه: پناه گرفتن، پناه بردن

(۷۳ربُّ الْفَلَق: پروردگار بامداد، پروردگار آفریدگان


************************

تمام اشعار برنامه بر اساس فرمت سایت گنج نما برای جستجوی آسان


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۱۷

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 17, Divan e Shams


آمد ندا از آسمان جان را که بازآ الصلا

جان گفت ای نادی خوش اهلا و سهلا  مرحبا


سمعا و طاعة ای ندا هر دم دو صد جانت فدا

یک بار دیگر بانگ زن تا برپرم بر هل اتی*


ای نادره مهمان ما بردی قرار از جان ما

آخر کجا میخوانیم گفتا برون از جان و جا


از پای این زندانیان بیرون کنم بند گران

بر چرخ بنهم نردبان تا جان برآید بر علا


تو جان جان افزاستی آخر ز شهر ماستی

دل بر غریبی مینهی این کی بود شرط وفا


آوارگی نوشت شده خانه فراموشت شده

آن گنده پیر کابلی صد سحر کردت از دَغا


این قافله بر قافله پویان سوی آن مرحله

چون برنمیگردد سرت چون دل نمیجوشد تو را


بانگ شتربان و جرس مینشنود از پیش و پس

ای بس رفیق و هم نفس آن جا نشسته گوش ما


خلقی نشسته گوش ما مست و خوش و بیهوش ما

نعره زنان در گوش ما که سوی شاه آ ای گدا


* قرآن کریم، سوره انسان(۷۶)، آیه ۱

Quran, Sooreh Al-Insan(#76), Line #1


« هَلْ أَتَىٰ عَلَى الْإِنْسَانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئًا مَذْكُورًا.»


« آیا (جز این است که) مدّت زمانی بر انسان گذشته است 

و او چیز قابل ذکر (ذکر کردنی با ذهن) نبوده است؟! »


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۲۲۱

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5 , Line #1221


دیو چون عاجز شود در افتتان

استعانت جوید او زین انسیان


که شما یارید با ما یاریی

جانب مایید جانب داریی


مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۵۲۴ 

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 2524, Divan e Shams


بپر ای دل به پنهانی به پر و بال روحانی

گرت طالب نبودی شه چنین پرهات نگشودی


در احسان سابق است آن شه به وعده صادق است آن شه

اگر نه خالق است آن شه تو را از خلق نربودی


مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۳۳۴۲

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #6 , Line #3342


چشم داری تو به چشم خود نگر

منگر از چشم سفیهی بیخبر


گوش داری تو به گوش خود شنو

گوش گولان را چرا باشی گرو


بی ز تقلیدی نظر را پیشه کن

هم برای عقل خود اندیشه کن


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۳۷۱

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1 , Line #371


دل بدو دادند ترسایان تمام

خود چه باشد قوت تقلید عام


در درون سینه مهرش کاشتند

نایب عیسیش میپنداشتند


او به سر دجال یک چشم لعین

ای خدا فریاد رس نعم المعین


صد هزاران دام و دانه است ای خدا

ما چو مرغان حریص بینوا


دم به دم ما بسته دام نویم

هر یکی گر باز و سیمرغی شویم


میرهانی هر دمی ما را و باز

سوی دامی میرویم ای بینیاز


ما درین انبار گندم میکنیم

گندم جمع آمده گم میکنیم


مینیندیشیم آخر ما به هوش

کین خلل در گندم است از مکر موش


موش تا انبار ما حفره زده ست

وز فنش انبار ما ویران شده است


اول ای جان دفع شر موش کن

وآنگهان در جمع گندم جوش کن


بشنو از اخبار آن صدر صدور

لا صلوة تم الا بالحضور*


گر نه موشی دزد در انبار ماست

گندم اعمال چل ساله کجاست


ریزه ریزه صدق هر روزه چرا

جمع میناید درین انبار ما


بس ستاره آتش از آهن جهید

و آن دل سوزیده پذرفت و کشید


لیک در ظلمت یکی دزدی نهان

مینهد انگشت بر استارگان


میکشد استارگان را یک به یک

تا که نفروزد چراغی از فلک


گر هزاران دام باشد در قدم

چون تو با مایی نباشد هیچ غم


* حدیث نبوی


« لا صَلوةَ ِالّا بِالْحُضور الْقَلْب.»


« نماز(عبادت) بدون حضور کامل نیست.»


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۱۹۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5 , Line #3196


تا کنی مر غیر را حبر و سنی

خویش را بدخو و خالی میکنی


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۲۹۲۷

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 2927, Divan e Shams


ز کجا آمدهای میدانی

ز میان حرم سبحانی


یاد کن هیچ به یادت آید

آن مقامات خوش روحانی


پس فراموش شدستت آنها

لاجرم خیره و سرگردانی


جان فروشی به یکی مشتی خاک

این چه بیعست بدین ارزانی


باز ده خاک و بدان قیمت خود

نی غلامی ملکی سلطانی


جهت تو ز فلک آمدهاند

خوبرویان خوش پنهانی


مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۹۷۸

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1 , Line #978


سر شکسته نیست این سر را مبند

یک دو روزی جهد کن باقی بخند


بد محالی جست کو دنیا بجست

نیک حالی جست کو عقبی بجست


مکرها در کسب دنیا بارد است

مکرها در ترک دنیا وارد است   


مکر آن باشد که زندان حفره کرد

آنکه حفره بست آن مکری است سرد


این جهان زندان و ما زندانیان*

حفره‌ کن زندان و خود را وارهان


چیست دنیا از خدا غافل بدن

نه قماش و نقره و میزان و زن 


مال را کز بهر دین باشی حمول

نعم مال صالح خواندش رسول**


آب در کشتی هلاک کشتی است

آب اندر زیر کشتی پشتی است


چونکه مال و ملک را از دل براند

زآن سليمان خويش جز مسكين نخواند


کوزه سربسته اندر آب زفت

از دل پر باد فوق آب رفت


باد درویشی چو در باطن بود

بر سر آب جهان ساکن بود


* حدیث


« اَلدُّنیا سِجْنُ الْمؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْکافِرِ.»


« دنيا، زندان مومن و بهشت كافر است


** حدیث


« نِعْمَ الْمالُ الصّالِحُ لِلرَّجُلِ الصّالِحِ.»


« چه نکوست مال شایسته برای بنده شایسته


مولوی، مثنوی، دفتر اوّل، بیت ۲۶۷۰

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #1 , Line #2670


حکم حق گسترد بهر ما بساط

که بگویید از طریق انبساط 


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۲۴۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 243, Divan e Shams


دیدمش مست میگذشت گفتم ای ماه تا کجا

گفت نی همچنین مکن همچنین در پیم بیا


در پیش چون روان شدم برگرفت تیز تیزپا

در پی گام تیز او چه محل باد و برق را


مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۵۵۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #5 , Line #2556


نردبانهایی ست پنهان در جهان

پایه پایه تا عنان آسمان


هر گره را نردبانی دیگر است

هر روش را آسمانی دیگر است


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۴۲۳۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #3 , Line #4235


از مقامات تبتل تا فنا

پایه پایه تا ملاقات خدا


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۹۴۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 945, Divan e Shams


ز آب و گل چو چنین کنده یی است بر پاتان

به جهد کنده ز پا پاره پاره بگشایید


سفر کنید از این غربت و به خانه روید

ازین فراق ملولیم عزم فرمایید


به دوغ گنده و آب چه و بیابانها

حیات خویش به بیهوده چند فرسایید


خدای پر شما را ز جهد ساخته است

چو زندهاید بجنبید و جهد بنمایید


مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۳۸۰۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #3 , Line #3805


دم به دم در سوز بریان میشوم

هرچه بادا باد آنجا میروم


گرچه دل چون سنگ خارا میکند

جان من عزم بخارا میکند


مسکن یارست و شهر شاه من

پیش عاشق این بود حب الوطن


حدیث


« حُبُّ الْوَطَن مِنَ الاْيمانِ.»


« وطن دوستی از ایمان است.»


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۲۰۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #2209


مشورت را زندهای باید نکو

که تو را زنده کند وآن زنده کو


ای مسافر با مسافر رای زن

زانکه پایت لنگ دارد رای زن


از دم حب الوطن بگذر مایست

که وطن آن سوست جان این سوی نیست


گر وطن خواهی گذر زآن سوی شط

این حدیث راست را کم خوان غلط


مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۴۶۳

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Qazal)# 463, Divan e Shams


خلق چو مرغابیان زاده ز دریای جان

کی کند این جا مقام مرغ کز آن بحر خاست


بلکه به دریا دریم جمله درو حاضریم

ور نه ز دریای دل موج پیاپی چراست


آمد موج الست کشتی قالب ببست

باز چو کشتی شکست نوبت وصل و لقاست


مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۷۶۶

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #2 , Line #3766


تخم بطی گر چه مرغ خانگی

زیر پر خویش کردت دایگی


مادر تو بط آن دریا بده ست

دایهات خاکی بد و خشکیپرست


میل دریا که دل تو اندرست

آن طبیعت جانت را از مادرست


میل خشکی مر تو را زین دایه است

دایه را بگذار کو بدرایه است


دایه را بگذار بر خشک و بران

اندرآ در بحر معنی چون بطان


گر تو را مادر بترساند ز آب

تو مترس و سوی دریا ران شتاب


مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۴۹۸

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #6 , Line #498


یار شو تا یار بینی بیعدد

زآنکه بییاران بمانی بیمدد


دیو گرگ است و تو همچون یوسفی

دامن یعقوب مگذار ای صفی


گرگ اغلب آنگهی گیرا بود

کز رمه شیشک به خود تنها رود


آنکه سنت یا جماعت ترک کرد

در چنین مسبع نه خون خویش خورد


هست سنت ره جماعت چون رفیق

بیره و بییار افتی در مضیق


مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۵۱۱

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #6 , Line #511


گیرم آن گرگت نیابد ز احتیاط

بی ز جمعیت نیابی آن نشاط


آنکه تنها در رهی او خوش رود

با رفیقان سیر او صد تو شود


با غلیظی خر ز یاران ای فقیر

در نشاط آید شود قوتپذیر


هر خری کز کاروان تنها رود

بر وی آن ره از تعب صد تو شود


چند سیخ و چند چوب افزون خورد

تا که تنها آن بیابان را برد


مر تو را میگوید آن خر خوش شنو

گرنهيی خر همچنین تنها مرو


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۴۴

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3144


چون برآمد این نکاح آن شاه را

با نژاد صالحان بی مرا


از قضا کمپیرکی جادو که بود

عاشق شهزاده با حسن و جود


جادویی کردش عجوزه کابلی

کی برد زان رشک سحر بابلی


شه بچه شد عاشق کمپیر زشت

تا عروس و آن عروسی را بهشت


یک سیه دیوی و کابولی زنی

گشت به شهزاده ناگه رهزنی


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۵۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3159


تا ز یارب یارب و افغان شاه

ساحری استاد پیش آمد ز راه


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۶۲

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3162


دست بر بالای دست است ای فتی

در فن و در زور تا ذات خدا


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۶۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3165


گفت شاهش کین پسر از دست رفت

گفت اینک آمدم درمان زفت


نیست همتا زال را زین ساحران

جز من داهی رسیده زان کران


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۶۹

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3169


آمدم تا برگشایم سحر او

تا نماند شاهزاده زردرو


مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۱۸۵

Rumi( Molana Jalaleddin) Poem(Mathnavi), Book #4 , Line #3185


بعد سالی گفت شاهش در سخن

کای پسر یاد آر از آن یار کهن


یاد آور زان ضجیع و زان فراش

تا بدین حد بیوفا و مر مباش


گفت رو من یافتم دارالسرور

وارَهیدم از چه دارالغرور


همچنان باشد چو مؤمن راه یافت

سوی نور حق ز ظلمت روی تافت


همچنان باشد چو مؤمن راه یافت

سوی نور حق ز ظلمت روی تافت


« در بیانِ آنکه شهزاده آدمی بچّه است، خلیفهٔ خداست، پدرش آدم 

صفی، خلیفهٔ حق مسجودِ ملایک و آن کمپیرِ کابلی، دنیاست که 

آدمیبچّه را از پدر ببُرید به سحر و انبیا و اولیا آن طبیب تدارک کننده.»


ای برادر دان که شهزاده تویی

در جهان کهنه زاده از نویی


کابلی جادو این دنیاست کو

کرد مردان را اسیر رنگ و بو


چون در افکندت درین آلوده روذ

دم به دم میخوان و میدم قل اعوذ


تا رهی زین جادوی و زین قلق

استعاذت خواه از رب الفلق

Tags



Comments

Be the first to comment

Sign in or sign up to post comments.
Parviz Shahbazi
Ganje Hozour Program #814
برنامه شماره ۸۱۴ گنج حضور
Category:
برنامه های تصویری گنج حضور
برنامه های تصویری ۹۰۰ - ۸۰۱
Views: 2,630
Submitted by: admin, May 13 2020






حمایت گنج حضور


بیننده عزیز برنامه گنج حضور:

  با سلام و احوالپرسی، با تشکر و قدردانی ازشما که این برنامه را تماشا می کنید، از شما تقاضا  داریم که عضو خانواده گنج حضور شوید و بهر اندازه که می توانید و می خواهید این برنامه و تلویزیون را ،هر ماهه، حمایت مالی کنید. لطفاً به این امر مهم توجه فرمایید که برای ادامه خدمات  فرهنگی این تلویزیون حمایت مالی اشخاصی که از آن استفاده می کنند، ضروری است. این تلویزیون منبع دیگری برای درآمد ندارد. لطفاً تصمیم خود را در این مورد به ایمیل: shahbazi@rapidtest.com اطلاع دهید.


حمایت مالی به روشهای آسان زیر امکان پذیر است:



در صورت لزوم با شماره 001-818-970-3345 (با پرویز شهبازی در آمریکا) و یا 001-818-224-4164 (با نسیبه در آمریکا) تماس بگیرید.


 

   

   
   

    ۱- از طریق کردیت کارت و Paypal







۲- از طریق دادن کردیت کارت خودتان به ما، تا هر ماهه به مقداری که شما می خواهید، بعنوان حق عضویت، چارج شود.



برای اعضا، در صورت درخواست، به شرح زیر CD یا DVD فرستاده خواهد شد.

              برای ساکنان آمریکا و کانادا، حق عضویت حداقل: 

             

                100 $ در ماه برای چهار عدد CD یا DVD

                75 $ در ماه برای سه عدد CD یا DVD

                50 $ در ماه برای دو عدد CD یا DVD

                30 $ در ماه برای یک عدد CD یا DVD

               

                برای ساکنان اروپا و کشور های دیگر 20 $ به مبلغ فوق افزوده خواهد شد.






۳- از طریق فرستادن چک به آدرس زیر: 







Parviz Shahbazi

P.O. Box 745 Woodland Hills, CA

91365 USA. 







               

۴- از طریق فرستادن پول نقد به حساب بانکی گنج حضور، از تمام نقاط دنیا غیر از ایران، یا واریز (Deposit) کردن از نقاط مختلف آمریکا یا کانادا، به شرح  زیر:



 

 

 

WELLS FARGO BANK



6001 Topanga Canyon Blvd
Woodland Hills, CA

91367 USA.

Beneficiary Name: TREASURE OF PRESENCE FOUNDATION, INC.


Account #: 9375957264 Routing: 121000248


Swift #WFBIUS6S

             



۵- از طریق فرستادن پول نقد به حساب بانکی گنج حضور از تمام نقاط ایران به شرح زیر:



 

 
Bank Saderat Iran

    Acc.No. 0215939277000

    Card .No. 6037 6975 5290 5868

    Shahram Sharifzadeh Tadi



    بانک صادرات


    شماره‌ حساب: 0215939277000

   شماره کارت: 6037 6975 5290 5868

    به نام: شهرام شریف زاده طادی