شبی که آواز نی تو شنیدم

چو آهوی تشنه پی تو دویدم 

دوان دوان تا لب چشمه رسیدم

نشانه ای از نی و نغمه ندیدم 

تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی

از آن بهشت پنهان دری نمیگشایی

من همه جا... پی تو گشته ام

از مَه و مِه... نشان گرفته ام 

بوی تو را ز گل شنیده ام

دامن گل از آن گرفته ام

تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی

از آن بهشت پنهان دری نمیگشایی

دل من، سرگشته ی تو

نفسم آغشته ی تو

به باغ رویا ها، چو گلت بو یم

بر آب و آیینه، چو مهت جویم

تو ای پری کجایی

 در این شب یلدا ز پی ات پویم

به خواب و بیداری سخنت گویم

تو ای پری کجایی

 مه و ستاره درد من می دانند

که همچو من پی تو سرگردانند

شبی کنار چشمه پیدا شو

میان اشک من چو گل وا شو

تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی

از آن بهشت پنهان دری نمی گشایی

Paliz Ensemble

Music: Ehsan Zabihifar

Simin Behbahani Poem

شانه بر زلف پریشان زده ای به به و به

 دست بر منظره جان زده ای به به و به

آفتاب  از چه طرف سر زده امروز که سر

به من بی سر و سامان زده ای به به و به

دلا  دلا می بری ام  کجا کجا می بری ام

غلط غلط گر نکنم  خطا خطا می بری ام

 آی خطا خطا می بری ام

  من خراباتی ام از چشم تو پیداست که دی

     با ده  در   خلوت رندان زده ای به به وبه

دلا  دلا می بری ام  کجا کجا می بری ام

غلط غلط گر نکنم خطا خطا می بری ام

  آی خطا خطا می بری ام

تن یک لایی  من بازوی تو سیلی عشق

 تو مگر رستم دستان زده ای به به  وبه

دلا  دلا می بری ام  کجا کجا می بری ام

غلط غلط گر نکنم خطا خطا می بری ام

   آی خطا خطا می بری ام

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو

و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن

وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها

وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو

آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده

آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو

چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما

فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو

تو لیله القبری برو تا لیله القدری شوی

چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو

اندیشه‌ات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد

ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دل‌های ما

مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو

بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را

کمتر ز چوبی نیستی حنانه شو حنانه شو

گوید سلیمان مر تو را بشنو لسان الطیر را

دامی و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو

تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی

تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو

شکرانه دادی عشق را از تحفه‌ها و مال‌ها

هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو

یک مدتی ارکان بدی یک مدتی حیوان بدی

یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو

ای ناطقه بر بام و در تا کی روی در خانه پر

نطق زبان را ترک کن بی‌چانه شو بی‌چانه شو

جهان جمله تویی تو در جهان نه

همه عالم تویی تو در میان نه

چه دریایی است این دریای پر موج

همه در وی گم و از وی نشان نه

چه راه است این نه سر پیدا و نه پای

ولیکن راه محو و کاروان نه

خیالی و سرابی می‌نماید

چو بوقلمون هویدا و نهان نه

همه تا بنگری ناچیز گردد

همه چیزی چنین و آن چنان نه

عجب کاری است کار سر معشوق

جهان از وی پر و او در جهان نه

همه دل پر ازو و دل درو محو

نشسته در میان جان و جان نه

اگر ظاهر شود مویی جز او نی

وگر باطن بود مویی عیان نه

عجب سری که یک یک ذره آن است

چه می‌گویم همین است و همان نه

دلی دارم درو صد عالم اسرار

ولیکن شرح یک سر را زبان نه

چنین جایی فرید آخر چه گوید

زبان گنگ و سخن قطع و بیان نه

دارم امیدی

در آسمانت،دیده ام ابر سپیدی

ای ابر دلکش،ای اسب سرکش

دستی به یالت

می نشیند تک سواری

تک سوار بی قراری 

کاوه ای در کار یاری

عاشقی چشم انتظاری

صحرا ندیدی تک سوار آرزو را

در آسمان و بر زمین مانند او را

این قاصد پر قصه بی گفتگو را

ابر سپید سرکش امید ما را

دارم امیدی

گل به صحرا آمده یارا کجایی؟

گل به صحرا آمده یارا کجایی؟

پس چرا سوی ده بالا نیایی؟

بالا نیایی

آتش عشقت به جانم 

آتش عشقت به جانم

شعله خیزد از دلم از استخوانم

از استخوانم

نازنین دیوانه ام دیوانه تو

نازنین دیوانه ام دیوانه تو

مستم از چشم تو از پیمانه تو

پیمانه تو

من زعشقت بیقرارم

من ز عشقت بیقرارم

آرزویی جز تو اندر سر ندارم

در سر ندارم

یک نفس با من نشین ای یار دیرین

یک نفس با من نشین ای یار دیرین

قصه ای در سینه دارم تلخ و شیرین

وای تلخ و شیرین

از غمت آب و گل من

از غمت آب و گل من

مهربونی با همه جز با دل من

جز با دل من

می شود آیا که روزی باز گردی

می شود آیا که روزی باز گردی

باز گردی با دلم دمساز «و» گردی

دمساز «و» گردی

بی وفا دادی به بادم

بی وفا دادی به بادم

کی رود ای نازنین جورت ز یادم؟

جورت ز یادم

آتشی در سینه دارم جاودانی

عمر من مرگی است نامش زندگانی

رحمتی کن کز غمت جان می سپارم

بیش از اینم طاقت هجران ندارم

کی نهی بر سرم پای ای پری از وفاداری

شد تمام اشک من بس درغمت کرده ام زاری

نوگلی زیبا بود حسن و جوانی

عطر آن گل رحمت است و مهربانی

ناپسندیده بود دل شکستن

رشته ی الفت و یاری گسستن

کی کنی ای پری، ترک ستمگری؟

می فکنی نظری، آخر بهچشم ژاله بارم

گرچه ناز دلبران دل تازه دارد

ناز هم بر دل من اندازه دارد

هیچ اگر ترحمی نمی کنی بر حال زارم

جز دمی که بگذرد، که بگذرد از چاره کارم

دانمت که بر سرم گذر کنی به رحمت امّا

آن زمان که بر کشد گیاه غم سر از مزارم

معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا

کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا

ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد

باز آن سلیمان شد تا باد چنین بادا

یاری که دلم خستی در بر رخ ما بستی

غمخواره یاران شد تا باد چنین بادا

هم باده جدا خوردی هم عیش جدا کردی

نک سرده مهمان شد تا باد چنین بادا

زان طلعت شاهانه زان مشعله خانه

هر گوشه چو میدان شد تا باد چنین بادا

زان خشم دروغینش زان شیوه شیرینش

عالم شکرستان شد تا باد چنین بادا

شب رفت صبوح آمد غم رفت فتوح آمد

خورشید درخشان شد تا باد چنین بادا

از دولت محزونان وز همت مجنونان

آن سلسله جنبان شد تا باد چنین بادا

عید آمد و عید آمد یاری که رمید آمد

عیدانه فراوان شد تا باد چنین بادا

ای مطرب صاحب دل در زیر مکن منزل

کان زهره به میزان شد تا باد چنین بادا

درویش فریدون شد هم کیسه قارون شد

همکاسه سلطان شد تا باد چنین بادا

آن باد هوا را بین ز افسون لب شیرین

با نای در افغان شد تا باد چنین بادا

فرعون بدان سختی با آن همه بدبختی

نک موسی عمران شد تا باد چنین بادا

آن گرگ بدان زشتی با جهل و فرامشتی

نک یوسف کنعان شد تا باد چنین بادا

شمس الحق تبریزی از بس که درآمیزی

تبریز خراسان شد تا باد چنین بادا

از اسلم شیطانی شد نفس تو ربانی

ابلیس مسلمان شد تا باد چنین بادا

آن ماه چو تابان شد کونین گلستان شد

اشخاص همه جان شد تا باد چنین بادا

بر روح برافزودی تا بود چنین بودی

فر تو فروزان شد تا باد چنین بادا

قهرش همه رحمت شد زهرش همه شربت شد

ابرش شکرافشان شد تا باد چنین بادا

از کاخ چه رنگستش وز شاخ چه تنگستش

این گاو چو قربان شد تا باد چنین بادا

ارضی چو سمایی شد مقصود سنایی شد

این بود همه آن شد تا باد چنین بادا

خاموش که سرمستم بربست کسی دستم

اندیشه پریشان شد تا باد چنین بادا

مرا پرسی که چونی زارزویم

چو میدانی و می‌پرسی چه گویم

چو گل در عاشقی پرده دریده

ز عالم رفته و عالم ندیده

جگر در تاب و دل در موج خونست

گر آری رحمتی وقتش کنونست

چو برناید مرا کامی که باید

بسازم تا ترا کامی بر آید

بکشید یار گوشم که تو امشب آن مایی

صنما بلی ولیکن تو نشان بده کجایی

چو رها کنی بهانه بدهی نشان خانه

به سر و دو دیده آیم که تو کان کیمیایی

و اگر به حیله کوشی دغل و دغا فروشی

ز فلک ستاره دزدی ز خرد کله ربایی

شب من نشان مویت سحرم نشان رویت

قمر از فلک درافتد چو نقاب برگشایی

صنما تو همچو شیری من اسیر تو چو آهو

به جهان کی دید صیدی که بترسد از رهایی

صنما هوای ما کن طلب رضای ما کن

که ز بحر و کان شنیدم که تو معدن عطایی

همگی وبالم از تو به خدا بنالم از تو

بنشان تکبرش را تو خدا به کبریایی

ره خواب من چو بستی بمبند راه مستی

ز همه جدام کردی مده از خودم جدایی

مه و مهر یار ما شد به امید تو خدا شد

که زهی امید زفتی که زند در خدایی

همه مال و دل بداده سر کیسه برگشاده

به امید کیسه تو که خلاصه وفایی

همه را دکان شکسته ره خواب و خور ببسته

به امید آن نشسته که ز گوشه‌ای درآیی

به امید کس چه باشی که تویی امید عالم

تو به گوش می چه باشی که تویی می عطایی

به درون توست یوسف چه روی به مصر هرزه

تو درآ درون پرده بنگر چه خوش لقایی

به درون توست مطرب چه دهی کمر به مطرب

نه کم است تن ز نایی نه کم است جان ز نایی

ای مهربانتر از برگ در بوسه‌های باران

بیداری ستاره، در چشم جویباران

آئینهء نگاهت؛ پیوند صبح و ساحل

لبخندِ گاه گاهت؛ صبح ِ ستاره باران

بازآ که در هوایت، خاموشیِ جنونم

فریادها بر انگیخت از سنگ ِ کوهساران

ای جویبار ِ جاری ! زین سایه برگ مگریز

کاین گونه فرصت از کف دادند بی شماران

گفتی : "به روزگاری مهری نشسته!" گفتم :

"بیرون نمی‌توان کرد، حتی به روزگاران"

بیگانگی ز حد رفت، ای آشنا مپرهیز

زین عاشق ِ پشیمان، سرخیل شرمساران

پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند 

دیوار ِ زندگی را زین گونه یادگاران

وین نغمهء محبت، بعد از من و تو مانَد 

تا در زمانه باقیست آواز ِ باد و باران

تا باده ز دست تو دلارام گرفتم

شوریده‌ی بی نام و نشان نام گرفتم

آخر دم ما بود و طبیبان به تماشا

آن بوسه جانانه بهنگام گرفتم

مستانه سماع کردم و دستار دریدم

خاکِ در بتخانه به انعام گرفتم

هر پخته که دیدم به تکاپوی سوالی است

فارغ ز سوالم که میِ خام گرفتم

در منظر ما با دگرانت نظری بود

جانا! همه را دیدم و آرام گرفتم

گفتی به وصالم نرسی بیش میاندیش

شاعر‌صفت این جمله به ایهام گرفتم

این مطلع فرخنده ز چشمان تو جوشید

هر قافیه را از نگهت وام گرفتم